17 Şubat 2014 Pazartesi

ben çok narin yetiştirildim

sabah kahvaltı yaparken aklıma geldi.Daha doğrusu dur bir mesaj atayım derken,mesajlaştığım kişiyi düşünüş biçimimi düşündüm.Düşünselliğin yarattığı bu değişik duygu doyumlarının bende yarattığı buhranlar.... okuma okuma şaka..
Yani şöyle; sıkça konuştuğum insanlar aklıma düşünce,bir mesaj atayım ne yapıyor dediğimde onların hep bir halinin gözümde canlandığını farkettim.
Sizde de oluyor mu bilmiyorum.Mesela tutkuyla mesajlaşırken bana bilgisayarın yanında cevap atıyo sanki,aybike masada oturmuş ve müzik açmış oluyo,irem koltukta bacaklarını duvara yaslamış yatıyo,bilge görmüyo zaten mesaj falan,bengü ders çalışıyo ,mete metroyla bir yere gidiyo,alper yatakta uzanmış uyukluyo,rümiş ders çalışıyor falan filan.Daha çok tabi de bu kadarını net hatırlıyorum.Yani ben size 'napıyorsun?' yazmadan önce sizin için bunları düşünüyorum.
Böyle bir şey olduğunu fark eden var mıdır bilmiyorum ama acaba sizin aklınıza geldiğimde ben ne yapıyorumdur?.Lütfen beni fularlı kitap okurken,sağ serçe parmağımı kaldırmış şekilde, sütlü çayımı içerken hayal edin.
Bu resmetme olayı için de aklıma bir şey geldi.Annem ben ortaokuldayken gelip bana ailemizin resmini çizsene demişti.Psikolojik bir olayı olduğunu anlamıştım bu işin.O zamanlarda evde sürekli ders çalışma muhabbeti var.Sıkılmışım.Bunu kullanmam gerektiğini düşünüp, kendimi çalışma masasına oturmuş şekilde ders çalışıyorken çizip, etrafımı siyah boyayla boyadım.Çok mutsuzum yani anladınız mı? Sanki bana 'aman benim yavrum üzülüyor, ders çalışma sen' diyecekler.Babamı televizyon izlerken çizip,annemi de kapıdan yeni içeri giriyormuş gibi çizdim.Kardeşimi hatırlamıyorum.
Gittim verdim anneme kağıdı.'Beni evin biraz dışında çizmişsin' deyip bir takım tahliller yaptı.Ben o niyetle çizmedim falan dedim ama ne çare.İstiyordum ki simsiyah çerçeve içindeki acılı Meltem'in psikolojisi yorumlansın,ders çalışmasın.Bende kırılgan ve psikolojisi hemen bozulan bir çocuk gibi rahat olayım.Zaten bizim evde bence psikolojinin bozuk olması gibi bir seçenek yok.Annem ve babam oturup mutsuzluğumun saçmalığı üzerine öyle yorumlar yaparlar ki,yüzümün düştüğü o ana lanet ederim ve gülümserim.... acılı acılı....

Neyse,kısaca uyanıklık beni bitiren şey oldu yani.Bunu kimse yemedi.Ben yine ygs ye hazırlanmaya devam ettim.Bu aileler ruhumuzdaki dalgalanmaları hiç anlamıyo be...

6 Şubat 2014 Perşembe

YAŞAMAK NE GÜZEL?

(Keşke diye başlamak çok klişeymiş ama içten keşke dediğimden öyle düşünmezsiniz siz.Belki düşünmemiştiniz,şimdi ben düşündürdüm.)

Keşke hiçbir şeyin farkında olmasaydık değil mi sayın okur?

Çevremizde ,bir adım uzağımızda olan tüm bu eşitsizliği görmeseydik.Görüp bir şey yapamamanın yada yapmamanın huzursuzluğuna sahip olmasaydık.

Bir takım adamların, sadece bir kere sahip olduğum hayatım üstüne söz söyleme yetkileri olmasaydı keşke , yada en güzeli keşke ben bu adamların ettiği her kelimeye, ağzımın suyunu akıta akıta, 'adam çok haklı ya...' diyebilseydim de,cinsiyetimin sürekli yasaklarla yola sokulması gereken bir şey olduğuna inansaydım .İkinci söylediğim daha güzel.O zaman gemim yürürdü hem.Sırf güçlü olduğum için,fazla olduğum için benden olmayanı dışlardım.Kolayca.Kendimi haklı görerek,hemde herkesin beni haklı gördüğünü bilerek.

Gerçekten özgür müyüz? bizim özgürlüğümüzün bittiği yer sizinkinin başladığı sınır mı? O zaman yediğimiz hakaretler ve koyulan yasaklar hangi sınırda ölçemiyorum.Ölçen yamacıma gelsin,biraz konuşuruz.

Bir sürü haber akıyor ordan burdan,bir sürü şey görüyoruz.İnanın çok dönen o haberlerin ne olduğuna oturup bakmıyorum bile.Artık bakmıyorum.Umursamazlık bıkmışlık ve en çok da sanırım hak ettiğimiz buydu diye düşünüyorum.
Bu yazıyı koyup koymamayı düşünmek bile saçmalığın ta kendisi aslında.

Geçen zaman içinde değer verdiğiniz o şeylerden soğudum.Bazı manevi şeyler öyle güzel kullanıldı öyle güzel sizi bir araya getirdi ki, bir araya gelişinizi, uçlarda ve ikiye bölünmüş insanlar olarak kutladık.
Her neyse;
Tüm bunların yanında sadece sizden olmayanlara geldiğini sandığınız o baskı gelip sizi de vurduğunda; büyük bir hızla ayrışmanızı ve düşman olmanızı,'birbirlerinden bulsunlar' sözleriyle taçlandırdım,iyi yapmış mıyım?


25 Aralık 2013 Çarşamba

yılbaşı dileği olmadan blog olur mu ?

Iyi geceler
Size telefonumdan sesleniyorum.bilgisayarimi açmaya üşendim.uzun zamandır da yazmamışım.

Çoğu zaman ailemde uzakta okuduğuma seviniyorum.Aslinda üzülüyorum.Denizliye gidince gelmek istemiyorum hiç fakat sadece kisiligimdeki değişim için seviniyorum.
Bekle biraz anlatacağım.
Önceden sıkıntılı bir insandim sanırım. Gerçekten.Denizliden ,evden ,televizyondan, turuncu koltugumuzdan, bilgisayardan,masadan, misafirlerden zevk alamadan yaşamıştim bir sure.Ben gizli depresyonda miydim? Mutsuz muydum ? Hayir. Tabi ki mutluydum ama farkinda değildim.Annemin kuruttugu biber dolması, babamin yemekte yaptığı şakalar falan günlük hayat içinde benim sınavlarımin yoğunluğunda akıp gitti.Babam ve annem arasindaki benzetme farki içinde üzgünüm ama karnim aç, az idare edin.simdi durup durup bazi şeylere vicdan yapıyorum. Annemin alip alip durduğu mobilya dergilerine beraber az baktik gibi, , rumisle sanki daha az film izlemiş babamla sanki daha az konusmusuz gibi.. gibi gibiler uzaktayken çok çoğalıyor gençler. Bunlara huzunlensemde, ki eğer sizde böyle hissediyorsaniz bazen ,bunlar iyi seyler.
Iki günlük tatilde ne kadar vakit geçirsek o kadar iyi gözüyle evde kalmak ona göre dinlemek ona göre konuşmak ona göre davranmak lazım.

Yılbaşı partileri danslar müzikler falan  güzel,evet ama ben şimdiden evdeki yılbaşı için mutlu oluyorum
burda.Neler yapsak falan diye düşünüyorum. Kestane pisiririz, mısır patlatiriz,portakallar mandalinalar...anam babam kardeşim eşim dostum yoldasim derken huzurla dolariz.Ya ben su an fazla mi mutluyum bilmiyorum da rutin şeyler fena halde güzel değil mi ?

Hepinize simdiden iyi bir yıl olsun sevgili okurlar.

5 Kasım 2013 Salı

yeterrrrrrrr!!!!

Yazıya başlayamadım.başlayamadığımdan,bundan bahsederek başlıyorum ki giriş yapabiliyorum.Uyanık değilim okur,sen beni bilirsin.
Bazen içinde bulunduğum her neyse,baskı oluşturduğundan,çıkıp gitmek istiyorum onun içinden.Ortada kalsın,bende yeni bir şey bulayım istiyorum.Yeter be yeter diye bağıra bağıra devam da ediyorum aynı zamanda.

Çok bunaldığımda yapacağım şeyi hala bulamadım.Şu an düşündüm sanırım yazı yazıyorum.

Baskı kadar bana eziyet olan şeyi zor bulurum sanırım.
Üstümdeki beni izleyen o her neyse çekip gitsin , bana hiç bulaşmasın diyorum.(Ben hiç baskı yapmıyor muyum okurum?bilmiyorum belki.)
Hareketlerinin ve hislerinin yönetildiğini düşünmek,hissetmediğin şeyleri yapmaya başlamanın sonucu sanırım ; kendimle kalamıyorum.

Ruhum iki katmanmış arasına başkası girmiş gibi.İtmek istiyorum onu.İstediğimi yaparım demek istiyorum,istiyorum ve susuyorum.Baskı ve isteklerim arasındaki ben'i çekip almak istiyorum.Tam o anda
ellerimi bacaklarımı açıp iki yana, esniyorum.Yeni bir yer oluşturuyorum kendime.Yayılıyorum,yuvarlanıyorum.İstediğim ne varsa düşündüğüm ne varsa alıp yazıyorum her şeyi tam buraya.
Düşünmüyorum sen ne anlarsın ben sana ne anlatırım.Sen ne hissedersin ben bilmiyorum.Kendime - seven,sevilen öğrenci abla çocuk kadın demeden düşünmeden,misyon yüklemeden hiç,dinleyen var mı umursamadan ,kıracak mıyım diye düşünmeden,kırılır mıyım diye kendimden sakınmadan- her şeyi anlatıyorum.

Etrafımda dolanan beni engelleyen şeffaf gücü burda yıkıp atıyorum.Her yıktığım şeyde,kurtulduğum her sorunda,kurtulamadığım,düşündüğüm tüm o şeylerden sonra burdayım.

Laflar ,sözler, yasaklar,yargılamalar olmadan ne düşündü diye gözüne bakmadan birine bir şey anlatıyorum.

Bu yüzden çokca rahat baskısız alanı olmalı insanın.Herkesin seni rahat bıraktığı  ve seninle konuşmadığı bir alanın olmalı.
Belki birileri bundan dolayı; müzik yapıyordur,resim çiziyordur,bol bol yazıyordur kim bilir?
iyi geceler.tatlı rüyalar



19 Eylül 2013 Perşembe

çok mu yalnızsın? bize ne?

yazmadıkça yazamıyorsun bilokcum.umarım bu sefer silmem de devamı gelir.seninle konuşmayı özlemişim iki gözüm.
etrafta yalnızlığı öven neden bu kadar çok insan var? yalnızlığın onların en yakın arkadaşı olduğunu dinleyip duruyorum şarkılardan.yalnızlık kişileştirmesinden de çok sıkıldım önce, onu da şuracığa sıkıştırayım.
'Haklı bir yalnızlık benimki' lafının o üstten bakışlı ifadesine çok hayran olmamak lazım.İnsan kendine kolay geleni savunmamalı sanki.Diğer türlüsü zor geldiğinden mutlu olmadığımız ruh haline bürünmek ne kadar mantıklı bilmiyorum.Kısa süreli kaçışlar neyse de bunu hayatımızın bir gerçeği haline getirmek mantıklı değil sayın okur.Gerçekten yalnız kalman için herkesin gitmiş olması lazım.Ucundan kıyısından iyi insanlara rastlamışsındır elbet ne bu ıssız haller?yakıştı mı ? yakışmıyor.kardeşin var,eşin var,dostun var,git konuş derdini anlat.gerçek bir derdin olsa keşke ama işte, ah bu asil yalnızlık bırakmıyor peşimizi.Bazen tüm bunların ilgi çekmek olduğunu da düşünüyorum ama belki değildir,bilemem.Gerçi sen yapmazsın sana demedim,üstüne alınma,yapan vardır.
Neyse hadi bu son ikazımdır.yalnızlık seven olma,öptüm yanaklarından. Al seversin;  http://www.youtube.com/watch?v=9Pes54J8PVw

28 Haziran 2013 Cuma

Alıcısına sevgiyle

ayağa kalkıp koştun.her şeyi hızlıca yapmak en iyisi.Kolaydı belki,belkide zor,bilemeyiz.Ama sen o dönemeçlerden dönmeyip koştun ya çok önemli işte.Arkamızdaki çocukluklara bakmayacak kadar olgunuz biz,aferin.araya giren zamanlar sadece mesafeyi artırır sanıyordum,değilmiş.

aynı hayale sahip olmanın komik ama beklenen bir yanı da var.Birbirimize anlatınca çok da şaşırmamamız belki bundan.hayallerimizin gerçekleşmeyecek olduğunu söylediğimiz o ana gelince çok gülmeseydik iyiydi tabi,ama olsun napalım.

aynı yerden bakmak az bulunur bir şey.Aynı yerden bakmak isteyip, onaylayıp,yapamamak yada yapmamaktan bahsetmiyorum.Bunu görmek daha farklı.Sözcüklerin eyleme geçirilmiş hali işte biliyorsun,bana burda ukalalık yaptırma.

neyse bir şeyleri kaybederken,-hemde üst üste,galiba kazanıyorum aynı zamanda.Deneyim kazanmak sadece iyi niyetimi götürdüğünden,insan kazanmak daha güzel.

her zaman herkes güçlü.Kaldıramayacağımız çok az şey var.Ama güçlüyken aynı zamanda mutlu olabilmek için birilerine ihtiyacımız var.İhtiyacı olmak,kötü hissettirmemeli.Önceden hissettirirdi,şimdi değil.Bundan rahatsız olmadığımız bir durum yaratmak şans işi işte.Asıl yalnız kalmayı sevdiğin yalanına kendini inandırmak daha kötü.

burada hava çok güzel.bende sana yazayım dedim.

28 Mayıs 2013 Salı

soğuk

Hepimizin içinde sadece zamanı gelince ortaya çıkan soğuk bir taraf var.Kabul etmeyen,beklemeyen,bir anda çekip gitmeye hevesli o taraf.Kısa bir süre önceki halim şu üsttekilere emin olun sinir olurdu.Sevdiği birinden aniden soğumanın saçma ve yanlış olduğunu söylerdi size.Onarılabilir kal bence bekle konuş falan diye zırvalardı.O halim size,alışkanlıkları terk etmenin zor olduğundan bahsederdi.Yıllar aslında önemli bak diye zırvalardı.Daha güçlü şeyler de var falan derdi.Dudağınızın kenarındaki o alaycı ifadeyi silin devam edelim.Bende oluştu çünkü..


Hayatta en nefret ettiğim şey şu diye belirtememiş olduğumdan,belki hiç deneyimlememiş olduğumdan,geri dönüşlere inanmışımdır belki,sanırsam,galiba.

Melankolik bir yazı değil bu,hatta melankolik olması gereken fakat içinde bir neşe barındıran bir durum.Buraya yazarken yediğim içtiğim şeyleri görseniz,dünyanın en neşeli meyveleri sebzeleri.İnsan erik yerken hüzünlü bir şey yazamaz,lütfen delirmeyin.Elime kahveyi alıp uzaklara dalıp gitmeli pozlar verseydim belki.


neyse aslında o tarafımı gördüğüme mutluyum demek istedim.bu kadar cümle bunun için kuruldu
İçimdeki soğuk taraf hangi ara büyüdü,ne zaman bu kadar kararlı oldu,ne zaman iyi olan şeyleri de silmeye heveslendi hiç bilmiyorum.Ve neden en ufak mutsuzluk bile vermeden daha güçlü hissettirmeye neden olduğunuda.Belki çelişkilerden beslenmiştir,belki de yalanlardan.Ben sadece bu kadar soğuk olmasıyla gurur duyan taraf olabilirim.Üzülmemi engelleyip,yersiz bir mutluluk verdiği için sevebilirim onu.Olması gerektiğini bildiğim için ve tam zamanında geldiği için onu alnından öperim belki.Hep böyle hızır gibi yetiş bak der koluna girerim.

İnsanlığını kaybetmiş kısım olarak görmem onu,hala aynı kalmam için oluştuğunu anlar ve susarım.


Daha fazla soğuk taraf kişileştirmesi yapmadan yazıyı bitiriyorum.kendinize dikkat edin.


4 Mayıs 2013 Cumartesi

04.04.13

Şuraya yüz tane şey yazdım.Sinirlendikçe yazdım.Saçma sapan her şeye sinirlendim.Üzülmüyo gibi görünmeye bile çalışmadım.Şunu yaptı bunu yaptı,ona bunu yaptım  dedim.Saydım döktüm.
Şu an tüm bu hissettiklerimle alay etmekten öteye geçemiyorum.Geçmeyen tek acı birinin hayata gözlerini kapatması çünkü.Kendi dandik sorunlarımı çok önemseyip düşündüm.Olsun ya diyemedim.Kendimi önemseyip üzülürken,yine kendimi önemseyip bırak diyemedim işte.
Beni gerçekten seven insanlara göstermediğim bu özeni,saçma durumlara gösterdim.
Birinin,sevdiğim birinin,boşluğunu daha önce görmemiştim çünkü ben.Boşver diyemeyeceğim durumlar bu kadar yakınımda değildi.Ailemden birini,ailemden saydığım birinin bıraktığı boşlukla nasıl başa çıkarım düşünmedim hiç.Göçüp giderse,ertelediklerim yara açar mı demedim.Desem de sözde kaldı hep.Kafamı oyalayacak,yetiştirdiğim güzel problemlerim vardı çünkü.İyi insanlar için oturup şükrettiğimi hatırlamıyorum bile.Oturup bunun  için hiç düşünmedim.Bunun için bir yazı yazmadım kendime.Büyüttüğüm,sıkıldığım tüm kötü durumların içine düştüğümde bir an durup  aslında ben iyiyim ya,şanslıyım diyemedim.Her şeyim var,ailem var,sevdiğim insanlar var demedim.Oturup kendimi üzmeyi tercih ettim.Düşünüyorum şimdi, gerçekten üzülmedim hiç ben.Şimdi ne yaparım dediğim bir durum olmadı.Çaresizlik ne görmemiştim hiç.Birinin gözlerinde sesinde çaresizliği bu denli hissetmemiştim.Elimin kolumun bağlı olmasını bırak,elimin kolumun kalkmadığı bir üzüntü yaşamadım ki.Bir saat içinde birinin hayatı nasıl başına yıkılır gördüm mü? Telefonun ucunda iyi mi? diye ağlayan ben oldum mu hiç.
Nerdeydim ben? Kendimi rahatlatamayacağım bir durumun içinde, kilometrelerin geçmesini bekledim mi?
Son bir kez görememenin acısını yaşadım mı da,utanmadan üzülüyorum dedim.
Üzüntünün dibi nerdeydi?
sorguladım mı hiç?
Gerçekten üzülmem gerekenler nelerdi hiç bildim mi?Yanımda olması gereken,hep gördüğüm bildiğim beni koruyan insanı kaybettim mi?Her saat başı başka bir şehirden telefonlar açtım mı?Yalan olduğunu bile bile rahatlamaya çalıştım mı ben? Aklımda aynı soruyla saatlerin geçmesini,varmayı bekledim mi? Korku neymiş gördüm mü ki?

O elinizdeki saçma ruh hallerini ciddiye aldığınızı kendimden iyi biliyorum.Bu yazıyı yazmış olmakda hiçbir şeyi değiştirmiyo.Aynı insan olmaya devam ediyoruz.

sadece uzaktaysanız arayın,yanınızdaysa da sarılın.Başka haber yok

11 Mart 2013 Pazartesi

gel biz yolculukları sevmeyelim

aniden gelen bir telefonla,yola çıkmaya hazırlanıyorsun.vaad edilen güzel bir yer yok.sadece kafa dinleyip kitap okuyacaksın belki o kadar.aradığın zaten fazlası değil.ve fazlası olmamalı.beklenti sadece mutsuzluğu artırır.
ben sana eline kitabını al çık derim,ama dinlemezsin işte.valiz hazırlamaya çalışırsın.yağmura karşı şemsiye güneşe karşı gözlük.oysa beklemesen hiçbir şey,çıkmaya çalışırken kapıyı bulamadığında sızlanmazsın.ki gidilmeyen bir yerin valizini boşaltmayı kimse sevmez.gitmeyi sevmesen yanında kalırım, çok kötü resimler yaparsın,yetenek yok işte der susarız.kimseye bir yararı olmayan şeylerde düşünürüz eğer istersen.
ortaklıklar,farklılıklar,tamamlananlar ve tamamlanacaklar umrunda olmaz.valizi parçalar,giysileri yırtar ve ucuz sözcükleri unuturuz.tek başına kalırsın.tek başına kalman için uğraşırım.ben sadece seni düşünürüm.sen bensin bende senim.yolculuk yazılarının arkasına saklanmana izin vermem.duvarlara yazdırırım boşa çıkardığın tüm insanları.rahatlarsın belki o zaman.anlaşılmamak için zorlamazsın.tüller çekmezsin araya.
her odaya bir kapı yaparız.kendin çıkmazsın.her şeyi büyük bir tablodan gördüğünde,belirsizlikte kaybolur.yolculukları sevmeyelim,yalan olur.

10 Şubat 2013 Pazar

güzelmiş

ben duvar diplerini giyineceğim
kimseye kapısından yakın olmayacağım
ağzımı kuyulara vereceğim
beni kim beklemiyorsa ona gideceğim
otların ıssız mevsimini seveceğim
bir yağmur hükmü olacağım
mutluluğu pişmanlığı bir bileceğim
sitemlerinizden eksileceğim
kum sahiplerine suları göstereceğim
kimin uzağı varsa kalbi var diyeceğim
kirpilerin sevgisini soracağım size
kılavuzum yalnızlık olacak
ömrümü hiçbir yakınlıkla örtmeyeceğim
babamı bende yaşatmayacağım
güven duygunuzdan tiksineceğim
çocuklarımdan çekileceğim
hayalden başka gerçeğim olmayacak
sevginizle yatışmayacağım
bir tek alın çizgisine eğileceğim
zaman hep sizi çoğaltacak
bir harf bile etmeyecek kalbimden geçenler
beni sevmeyeceksiniz, bileceğim
ışıkları tarif edeceksiniz durmadan
düzgün cümlelerinize yenileceğim
ölüme bırakmayacağım bilmeyi
sevincin yoksulluğunu göstereceğim size
ayrılığın özgürlüğünü öğreteceğim
aralık kapılarda fotoğrafınızı alacağım

kirpiklerimden çırpıp kalabalığın zamanını
ey buğusuz taşlar
size geleceğim.
kum ile su-şükrü erbaş

5 Şubat 2013 Salı

05.02.13

zombi salyangozdan haberiniz var mı bilmiyorum.yoksa okumaya devam edin zaten.bir tür parazit,gelip salyangozumuza yerleşiyor.Ama normal parazitler gibi onu hasta edip öldürüp bırakmıyor.Daha yüce amaçları var,beyin hücrelerini yönetmek gibi.Huzurla beklediği kabuğundan çıkarıp, örneğin onu,kendisinden beslenen bir kuşa doğru ilerlemesini sağlıyor daha büyük bir alana yerleşebilmek için.kuş salyangozu yediğinde parazit yeni bir vücutta yayılmaya başlamış oluyor.
Salyangozumuza ne oluyor derseniz eğer, sadece bir kuşa doğru korkmadan yürümeyi başardı bence.beyni uyuştuğu için, evet aslında içgüdülerinden yoksun bir aptal olarak yürüdü, ama bu meseleyi çok düşünmeyelim.Sadece parazitin kendisini bu kadar iyi geliştirmiş olması meselesi üzerine konuşalım.Ne yollardan geçti değil mi? nasıl mutasyonlara uğradı,DNA sı nasıl değişti yüzyıllar boyu.
sonra da en güzel yol olan kafa karışıklığında mükemmelliğe ulaştı ve evrimsel süreci bir süreliğine durdu.sonra salyangozdur,böcektir,kuştur şansına ne denk geldiyse.
Parazit salyangozdan istediği parçayı alır zamanla.Bunlar hep kısa şeyler.Salyangozun kabuğundan geçebildiğiniz an zaten iyisiniz hoşsunuz.Ben parazit olsam en korunaklı alanları tercih ederdim.ama öyle olmadığım için düşünmemek en iyisi.Zaten bunların hepsi salyangozun sorunu,parazit düşünmez sadece istediği köşeye yerleşir.salyangoza göre davranır.-mış gibi yapar ki dikkat çekmesin.Kendini hiç hırpalamadan büyümenin en güzel yolunu bulmuş oda.Bir parazit sonuçta,biyoloji dünyasında iyinin kötünün hesabı sorulmaz.Salyangozda şansına küssün bence,kabuğundan çıkmamayı öğrenseymiş,bizi ilgilendirmez.

1 Eylül 2012 Cumartesi

geçen gün ne gezdik

hoşbuldum.
efendim geçtiğimiz günlerde kayseriye bir gezide bulunduk.seyyah projesiyle bir grup öğrenci başka bir şehre 4 günlüğüne gidiyor kısaca.daimi dostlarımla yola koyulduk.kardeşimde gelince iyice güzel oldu.çünkü komik bir insan,ailecek seviyoruz..başımızdaki garip bir memur olmasaydı her şey bal kaymaktı.fakat bunlar eğlenmek isteyen bünyeyi tabi ki yıldıramaz.
kayseri nasıldı derseniz,geniş sokaklı,temiz,tarihi yapıları olan güzel bir şehir.ekşi sözlükten okuduğumuz kadarıyla epey kötülenmiş fakat öyle bir durum yok,serbest zamanda rahat rahat gezdik,esnaf ilgili ve yardımsever..pastırma almak istemedik,daha duymadığımız yöresel bir şeyler bulma derdindeydik,halısından ve bir biber çeşidinden -adını unuttum- bahsettiler,halıyı götürmek zor olduğundan tipik bir turist olarak pastırmamızı alıp yola koyulduk.kapalıçarşısı var kayserinin.türkiyenin 2. büyük kapalı çarşısıymış efendim fakat o nasıl bir kapalı çarşı? azıcık oraya yöresel bir şeyler serpiştirin.hiç mi yok? sadece pastırmayla  olmadı gibi.çarşıda sadece giysi ve ayakkabı gördük.çarşıya dönmüş bir avm sadece.
lakin kapuzbaşı şelalesi ve stadyumu ile beni benden aldı.stadyum gündüz gözüyle bile çok güzel ve değişik bir yapı.ki gece ışıklandırılmış halini varın siz tahmin edin.içeri girdik ve baya baya teknolojik olayların döndüğünü anlatılanlarla anladık,.bir çok konuda mühendisler döktürmüş.futbolcu ve top gölgesinin asla oluşmadığından tutun,kış için yaptıkları alttan ve üstten ısıtma sistemine kadar bir sürü şey.şelale zaten çok güzel,doğal klima,esiyo ıslaklık hissi veriyo.bilgeyle yanına kadar gidip fotograflar çektik.
kayseriden son dönüşümüzde eğlence tarzı bir gece yapıldı,hatay mersin urfa osmaniye ve daha atırlayamadığım bir çok şehirden bir sürü öğrenciydik ve galiba hayatımın en absürd eğlencesine tanık oldum.
buradan anlatamıyorum dostlar çünkü komik olmaz,yüz yüze gelince hiç durmam anlatırım.
son olarak tabi ki anı biriktirmediğimiz bir şehri sevmek çok zor.o yüzden gezdikçe güzel izmiri daha çok özledim.

21 Ağustos 2012 Salı

hayal böyle kurulur

bu yazının aklıma nerden geldiğini anlatmam lazım ilk başta.oda arkadasım elif yine bir projeyle meşguldü.ve ben hazırdım.konuşmaya elifi mesgul etmeye,istiyordum ki oda hazırlık olsun,sıkıntıdan benim gibi hayat üzerine çok bilen ama bi boka yaramayan yorumlar yapsın.soruyu net hatırlamıyorum ileride nasıl yaşamak istersin mi dedim ,ilerideki evin nasıl olsun mu dedim işte bilmiyorum sordum bir şekilde,evet gençler muhabbet açtım yani,elifte dediki şehrin dışında olsun,tavuk olsun. koyun ve inek de olsun dedi mi hatırlamıyorum ama dedi gibi,neyse,elif küçük çiftlik tarzı kendi besinini kendi ürettiği sessizce yaşadığı (belki 3 çocuk 1 sevdiği adam ile) bir yer hayal etti.parantez içi benim hikayeye katkım.
buraya kadar iyiydi hoştu her şey makul bir hayaldi de,az bir miktar parayla küçük bir evde tek başına her şeyini kendin yetiştirerek yaşardı.ülke zor hayat pahalı da tüketimin minumum düzeyde olduğu bir hayattan bahsediyorum dostlar,yapsan olabilitesi çok,yapanda vardır.var var.çoğumuzun aslında hayali buyken girdiğimiz başarı oyunları,kariyer hesapları nedendi?hayal ettiğimiz yaşantıyı bunlar olmadan da çok kolay bulurduk,çokca dışlanırdık orası öyle ama elde ederdik  bu hayali.ama işte yapmıyoruz,çünkü içimizde kocaman aç bir hayvan gizli.başarı,ben yapmalıyım,daha iyisi olmalı,bende onlardan biri olmalıyım,akıllıyım zekiyim güzelim yakışıklıyım iyiyim diyen bir şey. doyurmakla uğraşıyoruz,zevk alıyoruz,hayvanımızı seviyoruz.her istediğinide yapıyoruz.bizi daha iyi daha donanımlı yapsın,daha mutlu olalım diye uğraşıyoruz işte.hayvan dediğimeden bakmayın daha şirin bir şey gibi düşünelim olsun bitsin.

hah neyse ben bunları bu anlama gelecek şekilde elife anlattım.o da dediki' evet haklısın ama zaten ben o evde mimarlık yapacağım yine ' kıps.içimden dedim ki hayal böyle kurulur.

14 Ağustos 2012 Salı

yine bir gün değişmişim işte..

iyi geceler,
defalarca blog yazma deneyimim olduğunu söylemiştim.bu son olsun diyorum tabi,orası öyle,inançlıyız bir yerde.bir yazımda değişmenin zor olduğundan bahsetmiş,bende iyi anlamda değişim olur demiş hatta ileri giderek ben değişmem demiştim okuyucu, evet.keşke o yazıyı tekrar okuyabilsek de gidip üstüne bir bardak su içsek.gerçi kendimi suçlamıyorum, o an öyle düşünmüşüm,her şey o anki gibi kalacak sanmışım.düşününce saçma  
diyorsun ki neden insanlar, olaylar ,benim düşüncemi fikrimi davranışlarımı değiştirsin..ben aynıyım ben hep böyle iyi kalacağım aman da hayat sabit bak hiç akmıyor,kişiliğim çok sağlam,herkes aynı herkes iyi herkes sonsuza kadar böyle,şimdi hepimiz el ele tutuşalım ve dansedeliğğğğğğğmmmmmmmmm.
yazı depresif ve hırçın değil o yüzden şöyle diyeyim değişim genel olarak güzel.insan dediğin şey sonuçta orasından burasından sürekli yontuluyor işte.her şeyin senin için daha iyi olmasıyla uğraşan bir aklın var.tabi her şeyin daha kötü olmasıyla da sonuçlanabilir ama üzülecek ve kendine kırılacak bir tarafı yok.değiştiğimizi ve değişeceğimizi kabul etmek lazım.elbette değerlerimiz ve inançlarımız durmalı.onlar yok olursa zaten hepten yitmişiz demektir ama artık doğrularımızın ve yanlışlarımızın esneyip genişlediğini de kabul etmeli.belki birimiz değişirken daha iyi bir insan olma yolundaki adımını atmıştır,çokta karşı olmayalım yani.sadece yitirdiklerimize dikkat edelim yeter.evet dikkat edelim,dikkat edin,hepimiz dikkatli olmalıyız,değişirken beni kaybettiniz pislikler,hayır ağlamıyorum,gözüme bir şey kaçtı.
sulu şakam için af diliyorum.
yazı komikli bitsin diye.

9 Ağustos 2012 Perşembe

ya ne gerek var yea

merhabalar,merhaba meltem,kendi şahsına münhasır bir blog olması sebebiyle kendimle konuşuyorum.halimi hatrımı bile sorarım hatta ileri gidersem...
2 satırlık bir saçmalamayı bile kendime çok görüp konuya giriyorum canlar.bazılarımız hatta çoğumuz belki ben bile eleştirinin bokunu çıkarıyoruz.neden üzerimize vazife olmadan yorum yapıyoruz? belki ben denizin altında yarım saat kalabilecek miyim bir bakayım diyorum, biri çıkıyo ya sen bi hızlı koşmasını öğren diyo.gerçekten manyak mısınız? yalan söylüyorum belki be oturup dipte balıkları falan izliyorum aslında,rahatsız etmeyin diye öyle söylüyorum arkadasım.neden bana yeni alanlar açıyorsun?ikisinin ne alalası var oturup düşünüyor musun hiç?yukarıda oturup benim dipten çıkmamı beklerken sen neler yaptın?atom mu parçaladın,yoksa tuzlu su gözünü yaktı da dışarı çıkmaya karar verdin?ya biliyorum ya sen kumsalda koşmaya başladın.oturup sana ben dünyanın en değerli şeyini yapıyorum mu dedim demedim kimse yapmıyo,bir insan hayatı mı kurtardım birine yardım mı ettim? hayır neyin önemli olduğunu siz benden daha iyi bilirsiniz.bir şey iddia etmiyorum ki pilavlıkurufasulyem önce bir sen sakinleş,şimdide ben.ölüp gitcem iki şey öğreneyim diyorum.bazen hırsa geliyorum KENDİNİ YETİŞTİRMEK ÇOK ÖNEMLİ diyorum o kadar.boş zamanlarımda ben buz ütülüyorum demiyorum ki sana.en fazla kursa gidiyorum derim. kimse kimseye destek olsun diye söylemez bunları,ben bana destek ol diye sana zamanımı nasıl değerlendirdiğimden bahsetmem.konuşalım iki şey paylaşalım diye.bazen gerçekten ne paylaşmayı biliyorsunuz ne de merak ediyorsunuz bir şeyleri.derdiniz gününüz köstek olmak olmasın bir kere,yoksa iyisiniz güzelsiniz bir şey demiyorum.

21 Temmuz 2012 Cumartesi

pürenin hissettirdikleri

dolapta patates görmüşsün,iyide pişmiş,almışsın,karnında zil çalmış,koş koş,eline çatalı al ezikle,varsa su düz ezicilerden onla ez.çokta ezme.cıvkını çıkarma,içinde ne olduğunu unuttuğum bir şey var,yapışkan oluyo o çok ezince yapma canımıniçi.neyse az süt ekle,karıştır,bunları yaparken püre üstüne düşün,ne güzel yapıyorum len de,sen yiyeceksin yahu iyisini yap işte zor değil yani.zaten iyisini yapmak istersin ki ben biliyorum seni..az daha süt ekle çok karıştıramadın gördüm ben.koş kaşarı rendele gel.elini kesme yavrucum dikkatli ol.canını acıtma.çok değil azıcık kibrit kutusu kadar rendele,kendin yiyeceksin senin bu.tuzunu ekle,karabiber at,azda nane at,farklı olsun,güzel bi tabağa yerleştir.kaşarları at üstüne.bi lokma aldın bak şimdi.ne güzel olmuş dedin içinden.ben duydum nerden duyuyorum bunları be ben.kendin yaptın diye mi beğendin?başkasınada sorsan mı?ye yahu ye işte.keyfine bakamadın yine gördün mü.düşünme düşünme yemeye devam et.ikinci lokmayı alacaksın,çatalı geçirdiğin an içine düşen taşı gördün.yiyesin kalmadı biliyorum.elinle alıp atsan kolayda kafana taktın dahası var mı dedin düşündün durdun.oysa bitirecektin bile,karnın doyardı en azından.severek yerdin,kendin yaptın,bu tecrübesizlikle iyi bile yaptın.ben biraz anlattım sana gaz verdim ama bu yemek işleri hep böyle.içinden her şey çıkıyo.gözden kaçırmışsın.belki kıskanç biri sen arkanı döndüğünde atmıştır.kimseye düşmanda olma rahatla diye söylüyorum bunları.müzik aç oh..gururla ye şu şeyi.püreyi ne güzel şeymiş gibi kakalamadım sana yanlış anlama,yediğin şey basit ama sen yaptın güzeldir mutlaka dedim.azıcık asılsan yemek işine acaba karnıyarık falan yapar mısın ki?ikinci çatalı ne diye masaya bıraktın şimdi.al onuda yut.bugün püre,yarın birilerini yemeğe bile çağırırsın.sohbet eder,iki gülersiniz fena mı?

13 Temmuz 2012 Cuma

içimde oturan ergen

efenim bir süredir öss mağduru kuzenim burda.atlattığı dönemi iki yıl yaşayan biri olarak,hala o stresi yaşıyorum.onunkinin yanında hiçbir şey tabi ama yaşıyorum canlar.rüyamda bile gördüm siz düşünün.bölümümü seçtim üniversiteme gittim ilk seneyi bitirdim ama hala işte bu saçmalık bir şekilde beni etkiliyor.nedenlerini iyi biliyorum.öss tercih dönemimin kötülüğünü hiç unutmam heralde.unutmakta istemem aslında bir yerde.hayatımdaki hiç kimseye dayatmalar ve zorlamalar yapmamış olurum belki.insanların seçme şansının olduğunu aklımın hep bir köşesinde bulundururum.istediğine karar verdikten sonra ailesine sadece desteklemek düşen insanları tek kaşımı kaldırarak izliyorum.garip mi diyorum seviniyor muyum,şaşırıyor muyum bende bilmiyorum,sadece işte düşünüyorum.olayı öss olarak düşünmek aslında biraz aşağı çekmeye yarıyor konuyu,ben bundan bahsetmiyorum aslında,insanın sevdiği insanların desteğini hissetmesinin çok şeyleri değiştirdiğini düşünüyorum.cağnım arzumla dexter izlemediğimiz vakitlerden arta kalan zamanlarda o kadar çok gelecek muhabbeti yaptık ki arzuya ümit aşılamaktan kendimi daha iyi hissettiğim zamanlar oldu.sadece bana anlat bunları orda burda konuşma,okuduğun şeyi değersizleştirme bile dedim.evde sürekli savunma durumunda olmam beni delirtmişti çünkü.her şeye rağmen -ki bu rağmen aslında çok büyük bir mevzu değil ama canımı sıkan bir şey sadece-bölüme geçmek için can atıyorum.düşünüp durmak yerine artık olayın içinde olmayı istiyorum.içimde oturan ergen belki o zaman sivilcelerini ve annesinin sözlerini alıp gider.gitmezsede endüstriyi ağzına burnuna sokup dans ettiririm.

28 Haziran 2012 Perşembe

mavi kus ile küçük kız

kafamda iki şey var şu an,duygusallı bi yazı mı yazsam diyorum yoksa aklımdaki o komik anıyı mı anlatsam.aslında başlarken beni üzen bir şeyi yazacaktım,şimdi yazarkende yazmak istemiyorum gibi.
bu blogta içimizi daraltan saçma sapan bir şeyler olmasın istiyorum.çünkü benim blog mazim çok önceye dayanıyor ve kafamdan ne geçiyorsa yazdığım çok yazıyı sildim.
neyse anlatıyorum.bir çocukluk anısı ile başlıyorum efendim.bu arada o kadar az çocukluk anımı hatırlıyorum ki.5 i geçmez belki.bi gün oturup saymayı düşünüyorum çünkü yarısını annem anlattı ve anı gibi oluştu kafamda oysa hatırlamıyordum bile.şimdi burdan evlatlık olduğumdan şüpheleniyorum gibi gerzekce bir şeyin sinyallerini vermiyorum sevgili okur lütfen saçmalama!
küçükken her apartman sakini gibi elde edebildiğimiz tek evcil hayvan boklu civcivim Tarzan dışında,muhabbet kuşumuz mavişti.size bir ara Tarzanı ve aramızdaki dostluğuda anlatmak isterim.her muhabbet kuşu gibi mavi olması sebebiyle orjinal bir isim olan maviş adını almıştı.maviş bizim eve nasıl geldi hiç hatırlamıyorum.günlerce konuşması için didindim fakat konuşmadı.cik bile demedi.bende bıraktım tabi peşini.o kafesin içinde haftalarca durdu.adeta bir süs eşyası gibiydi maviş.dışarıdaki kuşlarla bile muhatap olmayan bir hayvan düşünün.bu hayvan evdeki küçük çocuğa nasıl bir hayvan sevgisi aşılar.çok sevesim gelince evdeki eldiveni elime geçirir ciyaklamaları eşliğinde kafesten çıkarır elimden yem yedirmeye çalışır arada kuyruğuna falan dokunurdum.yani düşün onun kuyruğuna kanadına dokunayım diye etrafı pisletmesine yemleri odanın dört bir tarafına atmasına bile ses çıkarmıyordum.tek istediğim ufacık bir sevgiydi...inanın bana hiç yüz vermedi,oysa bilemezdi ki son saatlerinde yanında bulunacak kişi bendim. işte bir gün mavişi kaşınmak için delirmiş gibi tellere sürtünürken gördüm.hemen annemi çağırdım.oda tüy dökme mevsimi olduğunu ve kuşun spreyini getirmemi söyledi şimdi bile o sarı şişeyi hatırlıyorum.neyse annemde eline eldiveni giyip kuşu aldı ve ilacı bodozlama sıktı.sonra geri bıraktık hayvanı.akşam mavişi kafesin dibindeki gazetede yatarken gördüm.hemen tüm aile bireylerini çağırdım tabi.bu sefer kimse eldiven takmadı ve mavişi kafesten çıkardık.hayvancağız hala nefes alıyordu.ne yazık ki kuşu annemin zehirlediği gerçeği ile yüz yüze kalmıştık.şimdi işin en komik tarafına geldik ki hala anlam veremiyorum annem kuşa sarımsaklı yoğurt yaptı sevgili dostlar.zehrini alır diye.elimde çay kaşığıyla mavişin sarı gagasına sarımsaklı yoğurdu sokarken hala hissettiklerim kalbimde.küçük dili o yoğurdu yiyince neler hisseetti,bu eve geldiğim güne lanet olsun mu dedi,bi konuşmadık diye yaptığınıza bak mı dedi artık bilmiyorum.yedirmeye uğraştım ısınsın diye kalorifere koymaya çalıştım.çalışırken geçmişin verdiği korkuyla elimden düşürdüm.babam hemen koydu tabi ısındı yavrucak.fakat her şeye rağmen değerli dostlar mavişi hayata döndüremedik.sabaha doğru öldü.böyle olmasını istemezdim maviş,sarımsaklı yoğurt benim fikrim değildi,eğer beni duyuyorsan....

18 Haziran 2012 Pazartesi

bir yazı adıyorum eskisehire


........
varya buraya tamamen içimdekileri yazdığım bir zaman gelmeyecek biliyor musun,galiba böyle olacak.yani tam ne düşündüğümü yazmamış olacağım.yazmayı bırak konuşmayacağım bile sadece ben bileceğim aslında,düşününce ne iğrenç demi? düşündüklerimin yüzde yetmişini çok güvendiklerime anlatsamda hissettiklerimin geri kalanı benimle birlikte yokolup gidecek.bunu başaran birileri vardır ama.mutlaka yapan vardır.o insanların bağıda hiç kopmaz gibi.zaten biri o duvarı kırdıysa yani hiç bir kelimesine dahi dokunmadan beynindekileri aktarıyorsa o insanlar çok mutlu olmuş olurlar mıdır?yoksa daha da boktan mı olmuştur.yani tamamen nasıl göründüğünden vazgeçme durumu.bir olay hakkında hissetiklerini aklından geçen tüm kötülükleri,tüm zaaflarını,zayıflıklarını süzgeçten gerçirmeden aktarmak mümkün mü? sen buna ego de ördüğün duvar de ismine istediğini koy ama eğer benim söylediğim gibi bir şey olsaydı yani tüm bu kalkanlardan uzak bir şey olsaydı ismi olurdu bunun değil mi? yani bu sadece dürüstlük denilen olgu değil.anladınız ne demek istediğimi.gerçekten böyle bir şey olsaydı bunu anlatmak için bir kelime olurdu.yalınlama olurdu mesela.saydamcılık olurdu.benimkiler baya kötüydü ama dilbilimciler böyle bi ilişki çeşidi olsaydı mutlaka uğraşıp güzel bir şeyler bulurlardı.yani ben olsam bu konu için çok çabalardım ki namım yürüsün.olsaydı bilirdik ve çabalardık belki.şu ana kadar iki insanın yapamadığı bir şey olarak gelmiş demek ki.ama siz yinede isim öneriniz varsa buyrun...bu kelimeleride dil bilimciler mi buluyo üretiyo bilmiyorumda mühim olan konunun anlaşılması sevgili çocuklar.öptüm yanaklarınızdan.
""""""""""""""""""""""""""""

15 Haziran 2012 Cuma

ne samimiyet mi????

evet sevgili cağnım bilok.yüzüncü silip yeniden yazmalardan sonra galiba bu sefere bu yazdığımı kaydederim.geçen gün kardeşimle oturduk onun arkadasının ona yazdığı eski mektupları okuyorduk.zaten bunu herkeste yapmıştır.bendede var.uzun yıllardır çok sevdiğim bir insanın mektupları.neyse işte okuduk sonra kardeşim dedi ki ne kadar saçma ya of atacağım falan filan.oysa ben o yazıları okyunca saçmada bulsam bir şey için seviniyorum ki bendekiler atamayacağım kadar değerli.değerli bi anın kanıtları.bir insana değer verip vermediğini anlamanın en iyi yolu bu değil belki ama birinin size değer verdiğini hissetmenin kanıtı olabilir bu saklama durumu.başka zamanlarda karşılaştığın sözcükler ,okuduğun şeyler değersiz gelir,yalan gelir,asıl saçma olan bunlar dersin.aslında bizim o küçükken yazdığımız kağıt parçaları saçma falan değil ki.saflıkla yazdığımız eski biz.en ufak bir samimiyetsizlik bile yok eminim.bu yüzden saklıyorum galiba zaten.gerçeklik var.kızdığımız sevdiğimiz insanlar var.anlattıklarımız var.ve hepsi bir kere yazılıp düşünülmeden verilmiş şeyler.benim ne dediğimi düşünmediğim onun ne dediğini düşünmediği şeyler eminim.çünkü biliyordum ki galiba ben orda en absürd şeyi bile anlatıyor olsam yıllar sonra okunduğunda bile gülünecek ve hala konuşacak bir şeylerimiz olduğunu görmüş olacağım.hatta işte bu sene onun olduğu şehiri kazandım üniversite için.ki bu çok konuşulan bir hayaldi ama neyse işte şartlar.izmirde çok güzel bir mekan var asansör diye oraya akşam yemeğine gittik,güzel de giyindik.yanında benim yazdıklarımı getirmiş okuduk güldük eğlendik.Ben emindim mesela onun o yazıları sakladığından oda benden emindir mutlaka.Ve ben ona aylarca görüşmememizin ardından ve artık yakın arkadasım olmamasına rağmen her şeyi bir çırpıda anlattım.dostluğumuz bitti ama ben bana verdiği değeri hep bildim.bu değer zaten hep yetiyo yani bir şeyler bitse bile,eskisi gibi olmasan bile senin içini rahatlatıyo.mutsuz olduğunda hala arayabileceğini biliyorsun mesela.kurduğun bağ sağlamsada hiçbir mesefa hiçbir kırgınlıkta onu koparamıyo.üniversite herkesi bir şekilde değiştiriyor.şehirler farklı,mesefeler çok,ortamlar,konuşmamız bile farklı artık ama çok iyi bildiğimiz insanların içindeki o şeyin hala durduğunu gözlerinden anlıyoruz.ve kimin o sevdiğimiz şeyinin yerinde kocaman bir boşluk olduğunuda görüyoruz.değer veriyorsak eğer bu süre ağrılı oluyor tabi,anlam veremiyoruz.her şey artık samimiyetimizi ve güvenimizi kaybettiğimizde başlıyor işte.zamanımıza yanıyoruz.neyse belki o boşluğu başka insanlarda artık daha kolay görüyor oluruz bilmiyorum.suçu ne kendime ne de başkalarına atamam.atmak da içimden gelmiyor zaten.buda böyle bi anım olsun bilok.bu arada izmiri özlediğimi farkettim ve çok samimiyiiiiiiiimmmmmmmmmm!11