Hayatta en nefret ettiğim şey şu diye belirtememiş olduğumdan,belki hiç deneyimlememiş olduğumdan,geri dönüşlere inanmışımdır belki,sanırsam,galiba.
Melankolik bir yazı değil bu,hatta melankolik olması gereken fakat içinde bir neşe barındıran bir durum.Buraya yazarken yediğim içtiğim şeyleri görseniz,dünyanın en neşeli meyveleri sebzeleri.İnsan erik yerken hüzünlü bir şey yazamaz,lütfen delirmeyin.Elime kahveyi alıp uzaklara dalıp gitmeli pozlar verseydim belki.
neyse aslında o tarafımı gördüğüme mutluyum demek istedim.bu kadar cümle bunun için kuruldu
İçimdeki soğuk taraf hangi ara büyüdü,ne zaman bu kadar kararlı oldu,ne zaman iyi olan şeyleri de silmeye heveslendi hiç bilmiyorum.Ve neden en ufak mutsuzluk bile vermeden daha güçlü hissettirmeye neden olduğunuda.Belki çelişkilerden beslenmiştir,belki de yalanlardan.Ben sadece bu kadar soğuk olmasıyla gurur duyan taraf olabilirim.Üzülmemi engelleyip,yersiz bir mutluluk verdiği için sevebilirim onu.Olması gerektiğini bildiğim için ve tam zamanında geldiği için onu alnından öperim belki.Hep böyle hızır gibi yetiş bak der koluna girerim.
İnsanlığını kaybetmiş kısım olarak görmem onu,hala aynı kalmam için oluştuğunu anlar ve susarım.
Daha fazla soğuk taraf kişileştirmesi yapmadan yazıyı bitiriyorum.kendinize dikkat edin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder