hoşbuldum.
efendim geçtiğimiz günlerde kayseriye bir gezide bulunduk.seyyah projesiyle bir grup öğrenci başka bir şehre 4 günlüğüne gidiyor kısaca.daimi dostlarımla yola koyulduk.kardeşimde gelince iyice güzel oldu.çünkü komik bir insan,ailecek seviyoruz..başımızdaki garip bir memur olmasaydı her şey bal kaymaktı.fakat bunlar eğlenmek isteyen bünyeyi tabi ki yıldıramaz.
kayseri nasıldı derseniz,geniş sokaklı,temiz,tarihi yapıları olan güzel bir şehir.ekşi sözlükten okuduğumuz kadarıyla epey kötülenmiş fakat öyle bir durum yok,serbest zamanda rahat rahat gezdik,esnaf ilgili ve yardımsever..pastırma almak istemedik,daha duymadığımız yöresel bir şeyler bulma derdindeydik,halısından ve bir biber çeşidinden -adını unuttum- bahsettiler,halıyı götürmek zor olduğundan tipik bir turist olarak pastırmamızı alıp yola koyulduk.kapalıçarşısı var kayserinin.türkiyenin 2. büyük kapalı çarşısıymış efendim fakat o nasıl bir kapalı çarşı? azıcık oraya yöresel bir şeyler serpiştirin.hiç mi yok? sadece pastırmayla olmadı gibi.çarşıda sadece giysi ve ayakkabı gördük.çarşıya dönmüş bir avm sadece.
lakin kapuzbaşı şelalesi ve stadyumu ile beni benden aldı.stadyum gündüz gözüyle bile çok güzel ve değişik bir yapı.ki gece ışıklandırılmış halini varın siz tahmin edin.içeri girdik ve baya baya teknolojik olayların döndüğünü anlatılanlarla anladık,.bir çok konuda mühendisler döktürmüş.futbolcu ve top gölgesinin asla oluşmadığından tutun,kış için yaptıkları alttan ve üstten ısıtma sistemine kadar bir sürü şey.şelale zaten çok güzel,doğal klima,esiyo ıslaklık hissi veriyo.bilgeyle yanına kadar gidip fotograflar çektik.
kayseriden son dönüşümüzde eğlence tarzı bir gece yapıldı,hatay mersin urfa osmaniye ve daha atırlayamadığım bir çok şehirden bir sürü öğrenciydik ve galiba hayatımın en absürd eğlencesine tanık oldum.
buradan anlatamıyorum dostlar çünkü komik olmaz,yüz yüze gelince hiç durmam anlatırım.
son olarak tabi ki anı biriktirmediğimiz bir şehri sevmek çok zor.o yüzden gezdikçe güzel izmiri daha çok özledim.
1 Eylül 2012 Cumartesi
21 Ağustos 2012 Salı
hayal böyle kurulur
bu yazının aklıma nerden geldiğini anlatmam lazım ilk başta.oda arkadasım elif yine bir projeyle meşguldü.ve ben hazırdım.konuşmaya elifi mesgul etmeye,istiyordum ki oda hazırlık olsun,sıkıntıdan benim gibi hayat üzerine çok bilen ama bi boka yaramayan yorumlar yapsın.soruyu net hatırlamıyorum ileride nasıl yaşamak istersin mi dedim ,ilerideki evin nasıl olsun mu dedim işte bilmiyorum sordum bir şekilde,evet gençler muhabbet açtım yani,elifte dediki şehrin dışında olsun,tavuk olsun. koyun ve inek de olsun dedi mi hatırlamıyorum ama dedi gibi,neyse,elif küçük çiftlik tarzı kendi besinini kendi ürettiği sessizce yaşadığı (belki 3 çocuk 1 sevdiği adam ile) bir yer hayal etti.parantez içi benim hikayeye katkım.
buraya kadar iyiydi hoştu her şey makul bir hayaldi de,az bir miktar parayla küçük bir evde tek başına her şeyini kendin yetiştirerek yaşardı.ülke zor hayat pahalı da tüketimin minumum düzeyde olduğu bir hayattan bahsediyorum dostlar,yapsan olabilitesi çok,yapanda vardır.var var.çoğumuzun aslında hayali buyken girdiğimiz başarı oyunları,kariyer hesapları nedendi?hayal ettiğimiz yaşantıyı bunlar olmadan da çok kolay bulurduk,çokca dışlanırdık orası öyle ama elde ederdik bu hayali.ama işte yapmıyoruz,çünkü içimizde kocaman aç bir hayvan gizli.başarı,ben yapmalıyım,daha iyisi olmalı,bende onlardan biri olmalıyım,akıllıyım zekiyim güzelim yakışıklıyım iyiyim diyen bir şey. doyurmakla uğraşıyoruz,zevk alıyoruz,hayvanımızı seviyoruz.her istediğinide yapıyoruz.bizi daha iyi daha donanımlı yapsın,daha mutlu olalım diye uğraşıyoruz işte.hayvan dediğimeden bakmayın daha şirin bir şey gibi düşünelim olsun bitsin.
hah neyse ben bunları bu anlama gelecek şekilde elife anlattım.o da dediki' evet haklısın ama zaten ben o evde mimarlık yapacağım yine ' kıps.içimden dedim ki hayal böyle kurulur.
14 Ağustos 2012 Salı
yine bir gün değişmişim işte..
iyi geceler,
defalarca blog yazma deneyimim olduğunu söylemiştim.bu son olsun diyorum tabi,orası öyle,inançlıyız bir yerde.bir yazımda değişmenin zor olduğundan bahsetmiş,bende iyi anlamda değişim olur demiş hatta ileri giderek ben değişmem demiştim okuyucu, evet.keşke o yazıyı tekrar okuyabilsek de gidip üstüne bir bardak su içsek.gerçi kendimi suçlamıyorum, o an öyle düşünmüşüm,her şey o anki gibi kalacak sanmışım.düşününce saçma
diyorsun ki neden insanlar, olaylar ,benim düşüncemi fikrimi davranışlarımı değiştirsin..ben aynıyım ben hep böyle iyi kalacağım aman da hayat sabit bak hiç akmıyor,kişiliğim çok sağlam,herkes aynı herkes iyi herkes sonsuza kadar böyle,şimdi hepimiz el ele tutuşalım ve dansedeliğğğğğğğmmmmmmmmm.
yazı depresif ve hırçın değil o yüzden şöyle diyeyim değişim genel olarak güzel.insan dediğin şey sonuçta orasından burasından sürekli yontuluyor işte.her şeyin senin için daha iyi olmasıyla uğraşan bir aklın var.tabi her şeyin daha kötü olmasıyla da sonuçlanabilir ama üzülecek ve kendine kırılacak bir tarafı yok.değiştiğimizi ve değişeceğimizi kabul etmek lazım.elbette değerlerimiz ve inançlarımız durmalı.onlar yok olursa zaten hepten yitmişiz demektir ama artık doğrularımızın ve yanlışlarımızın esneyip genişlediğini de kabul etmeli.belki birimiz değişirken daha iyi bir insan olma yolundaki adımını atmıştır,çokta karşı olmayalım yani.sadece yitirdiklerimize dikkat edelim yeter.evet dikkat edelim,dikkat edin,hepimiz dikkatli olmalıyız,değişirken beni kaybettiniz pislikler,hayır ağlamıyorum,gözüme bir şey kaçtı.
sulu şakam için af diliyorum.
yazı komikli bitsin diye.
defalarca blog yazma deneyimim olduğunu söylemiştim.bu son olsun diyorum tabi,orası öyle,inançlıyız bir yerde.bir yazımda değişmenin zor olduğundan bahsetmiş,bende iyi anlamda değişim olur demiş hatta ileri giderek ben değişmem demiştim okuyucu, evet.keşke o yazıyı tekrar okuyabilsek de gidip üstüne bir bardak su içsek.gerçi kendimi suçlamıyorum, o an öyle düşünmüşüm,her şey o anki gibi kalacak sanmışım.düşününce saçma
diyorsun ki neden insanlar, olaylar ,benim düşüncemi fikrimi davranışlarımı değiştirsin..ben aynıyım ben hep böyle iyi kalacağım aman da hayat sabit bak hiç akmıyor,kişiliğim çok sağlam,herkes aynı herkes iyi herkes sonsuza kadar böyle,şimdi hepimiz el ele tutuşalım ve dansedeliğğğğğğğmmmmmmmmm.
yazı depresif ve hırçın değil o yüzden şöyle diyeyim değişim genel olarak güzel.insan dediğin şey sonuçta orasından burasından sürekli yontuluyor işte.her şeyin senin için daha iyi olmasıyla uğraşan bir aklın var.tabi her şeyin daha kötü olmasıyla da sonuçlanabilir ama üzülecek ve kendine kırılacak bir tarafı yok.değiştiğimizi ve değişeceğimizi kabul etmek lazım.elbette değerlerimiz ve inançlarımız durmalı.onlar yok olursa zaten hepten yitmişiz demektir ama artık doğrularımızın ve yanlışlarımızın esneyip genişlediğini de kabul etmeli.belki birimiz değişirken daha iyi bir insan olma yolundaki adımını atmıştır,çokta karşı olmayalım yani.sadece yitirdiklerimize dikkat edelim yeter.evet dikkat edelim,dikkat edin,hepimiz dikkatli olmalıyız,değişirken beni kaybettiniz pislikler,hayır ağlamıyorum,gözüme bir şey kaçtı.
sulu şakam için af diliyorum.
yazı komikli bitsin diye.
9 Ağustos 2012 Perşembe
ya ne gerek var yea
merhabalar,merhaba meltem,kendi şahsına münhasır bir blog olması sebebiyle kendimle konuşuyorum.halimi hatrımı bile sorarım hatta ileri gidersem...
2 satırlık bir saçmalamayı bile kendime çok görüp konuya giriyorum canlar.bazılarımız hatta çoğumuz belki ben bile eleştirinin bokunu çıkarıyoruz.neden üzerimize vazife olmadan yorum yapıyoruz? belki ben denizin altında yarım saat kalabilecek miyim bir bakayım diyorum, biri çıkıyo ya sen bi hızlı koşmasını öğren diyo.gerçekten manyak mısınız? yalan söylüyorum belki be oturup dipte balıkları falan izliyorum aslında,rahatsız etmeyin diye öyle söylüyorum arkadasım.neden bana yeni alanlar açıyorsun?ikisinin ne alalası var oturup düşünüyor musun hiç?yukarıda oturup benim dipten çıkmamı beklerken sen neler yaptın?atom mu parçaladın,yoksa tuzlu su gözünü yaktı da dışarı çıkmaya karar verdin?ya biliyorum ya sen kumsalda koşmaya başladın.oturup sana ben dünyanın en değerli şeyini yapıyorum mu dedim demedim kimse yapmıyo,bir insan hayatı mı kurtardım birine yardım mı ettim? hayır neyin önemli olduğunu siz benden daha iyi bilirsiniz.bir şey iddia etmiyorum ki pilavlıkurufasulyem önce bir sen sakinleş,şimdide ben.ölüp gitcem iki şey öğreneyim diyorum.bazen hırsa geliyorum KENDİNİ YETİŞTİRMEK ÇOK ÖNEMLİ diyorum o kadar.boş zamanlarımda ben buz ütülüyorum demiyorum ki sana.en fazla kursa gidiyorum derim. kimse kimseye destek olsun diye söylemez bunları,ben bana destek ol diye sana zamanımı nasıl değerlendirdiğimden bahsetmem.konuşalım iki şey paylaşalım diye.bazen gerçekten ne paylaşmayı biliyorsunuz ne de merak ediyorsunuz bir şeyleri.derdiniz gününüz köstek olmak olmasın bir kere,yoksa iyisiniz güzelsiniz bir şey demiyorum.
2 satırlık bir saçmalamayı bile kendime çok görüp konuya giriyorum canlar.bazılarımız hatta çoğumuz belki ben bile eleştirinin bokunu çıkarıyoruz.neden üzerimize vazife olmadan yorum yapıyoruz? belki ben denizin altında yarım saat kalabilecek miyim bir bakayım diyorum, biri çıkıyo ya sen bi hızlı koşmasını öğren diyo.gerçekten manyak mısınız? yalan söylüyorum belki be oturup dipte balıkları falan izliyorum aslında,rahatsız etmeyin diye öyle söylüyorum arkadasım.neden bana yeni alanlar açıyorsun?ikisinin ne alalası var oturup düşünüyor musun hiç?yukarıda oturup benim dipten çıkmamı beklerken sen neler yaptın?atom mu parçaladın,yoksa tuzlu su gözünü yaktı da dışarı çıkmaya karar verdin?ya biliyorum ya sen kumsalda koşmaya başladın.oturup sana ben dünyanın en değerli şeyini yapıyorum mu dedim demedim kimse yapmıyo,bir insan hayatı mı kurtardım birine yardım mı ettim? hayır neyin önemli olduğunu siz benden daha iyi bilirsiniz.bir şey iddia etmiyorum ki pilavlıkurufasulyem önce bir sen sakinleş,şimdide ben.ölüp gitcem iki şey öğreneyim diyorum.bazen hırsa geliyorum KENDİNİ YETİŞTİRMEK ÇOK ÖNEMLİ diyorum o kadar.boş zamanlarımda ben buz ütülüyorum demiyorum ki sana.en fazla kursa gidiyorum derim. kimse kimseye destek olsun diye söylemez bunları,ben bana destek ol diye sana zamanımı nasıl değerlendirdiğimden bahsetmem.konuşalım iki şey paylaşalım diye.bazen gerçekten ne paylaşmayı biliyorsunuz ne de merak ediyorsunuz bir şeyleri.derdiniz gününüz köstek olmak olmasın bir kere,yoksa iyisiniz güzelsiniz bir şey demiyorum.
21 Temmuz 2012 Cumartesi
pürenin hissettirdikleri
dolapta patates görmüşsün,iyide pişmiş,almışsın,karnında zil çalmış,koş koş,eline çatalı al ezikle,varsa su düz ezicilerden onla ez.çokta ezme.cıvkını çıkarma,içinde ne olduğunu unuttuğum bir şey var,yapışkan oluyo o çok ezince yapma canımıniçi.neyse az süt ekle,karıştır,bunları yaparken püre üstüne düşün,ne güzel yapıyorum len de,sen yiyeceksin yahu iyisini yap işte zor değil yani.zaten iyisini yapmak istersin ki ben biliyorum seni..az daha süt ekle çok karıştıramadın gördüm ben.koş kaşarı rendele gel.elini kesme yavrucum dikkatli ol.canını acıtma.çok değil azıcık kibrit kutusu kadar rendele,kendin yiyeceksin senin bu.tuzunu ekle,karabiber at,azda nane at,farklı olsun,güzel bi tabağa yerleştir.kaşarları at üstüne.bi lokma aldın bak şimdi.ne güzel olmuş dedin içinden.ben duydum nerden duyuyorum bunları be ben.kendin yaptın diye mi beğendin?başkasınada sorsan mı?ye yahu ye işte.keyfine bakamadın yine gördün mü.düşünme düşünme yemeye devam et.ikinci lokmayı alacaksın,çatalı geçirdiğin an içine düşen taşı gördün.yiyesin kalmadı biliyorum.elinle alıp atsan kolayda kafana taktın dahası var mı dedin düşündün durdun.oysa bitirecektin bile,karnın doyardı en azından.severek yerdin,kendin yaptın,bu tecrübesizlikle iyi bile yaptın.ben biraz anlattım sana gaz verdim ama bu yemek işleri hep böyle.içinden her şey çıkıyo.gözden kaçırmışsın.belki kıskanç biri sen arkanı döndüğünde atmıştır.kimseye düşmanda olma rahatla diye söylüyorum bunları.müzik aç oh..gururla ye şu şeyi.püreyi ne güzel şeymiş gibi kakalamadım sana yanlış anlama,yediğin şey basit ama sen yaptın güzeldir mutlaka dedim.azıcık asılsan yemek işine acaba karnıyarık falan yapar mısın ki?ikinci çatalı ne diye masaya bıraktın şimdi.al onuda yut.bugün püre,yarın birilerini yemeğe bile çağırırsın.sohbet eder,iki gülersiniz fena mı?
13 Temmuz 2012 Cuma
içimde oturan ergen
efenim bir süredir öss mağduru kuzenim burda.atlattığı dönemi iki yıl yaşayan biri olarak,hala o stresi yaşıyorum.onunkinin yanında hiçbir şey tabi ama yaşıyorum canlar.rüyamda bile gördüm siz düşünün.bölümümü seçtim üniversiteme gittim ilk seneyi bitirdim ama hala işte bu saçmalık bir şekilde beni etkiliyor.nedenlerini iyi biliyorum.öss tercih dönemimin kötülüğünü hiç unutmam heralde.unutmakta istemem aslında bir yerde.hayatımdaki hiç kimseye dayatmalar ve zorlamalar yapmamış olurum belki.insanların seçme şansının olduğunu aklımın hep bir köşesinde bulundururum.istediğine karar verdikten sonra ailesine sadece desteklemek düşen insanları tek kaşımı kaldırarak izliyorum.garip mi diyorum seviniyor muyum,şaşırıyor muyum bende bilmiyorum,sadece işte düşünüyorum.olayı öss olarak düşünmek aslında biraz aşağı çekmeye yarıyor konuyu,ben bundan bahsetmiyorum aslında,insanın sevdiği insanların desteğini hissetmesinin çok şeyleri değiştirdiğini düşünüyorum.cağnım arzumla dexter izlemediğimiz vakitlerden arta kalan zamanlarda o kadar çok gelecek muhabbeti yaptık ki arzuya ümit aşılamaktan kendimi daha iyi hissettiğim zamanlar oldu.sadece bana anlat bunları orda burda konuşma,okuduğun şeyi değersizleştirme bile dedim.evde sürekli savunma durumunda olmam beni delirtmişti çünkü.her şeye rağmen -ki bu rağmen aslında çok büyük bir mevzu değil ama canımı sıkan bir şey sadece-bölüme geçmek için can atıyorum.düşünüp durmak yerine artık olayın içinde olmayı istiyorum.içimde oturan ergen belki o zaman sivilcelerini ve annesinin sözlerini alıp gider.gitmezsede endüstriyi ağzına burnuna sokup dans ettiririm.
28 Haziran 2012 Perşembe
mavi kus ile küçük kız
kafamda iki şey var şu an,duygusallı bi yazı mı yazsam diyorum yoksa aklımdaki o komik anıyı mı anlatsam.aslında başlarken beni üzen bir şeyi yazacaktım,şimdi yazarkende yazmak istemiyorum gibi.
bu blogta içimizi daraltan saçma sapan bir şeyler olmasın istiyorum.çünkü benim blog mazim çok önceye dayanıyor ve kafamdan ne geçiyorsa yazdığım çok yazıyı sildim.
neyse anlatıyorum.bir çocukluk anısı ile başlıyorum efendim.bu arada o kadar az çocukluk anımı hatırlıyorum ki.5 i geçmez belki.bi gün oturup saymayı düşünüyorum çünkü yarısını annem anlattı ve anı gibi oluştu kafamda oysa hatırlamıyordum bile.şimdi burdan evlatlık olduğumdan şüpheleniyorum gibi gerzekce bir şeyin sinyallerini vermiyorum sevgili okur lütfen saçmalama!
küçükken her apartman sakini gibi elde edebildiğimiz tek evcil hayvan boklu civcivim Tarzan dışında,muhabbet kuşumuz mavişti.size bir ara Tarzanı ve aramızdaki dostluğuda anlatmak isterim.her muhabbet kuşu gibi mavi olması sebebiyle orjinal bir isim olan maviş adını almıştı.maviş bizim eve nasıl geldi hiç hatırlamıyorum.günlerce konuşması için didindim fakat konuşmadı.cik bile demedi.bende bıraktım tabi peşini.o kafesin içinde haftalarca durdu.adeta bir süs eşyası gibiydi maviş.dışarıdaki kuşlarla bile muhatap olmayan bir hayvan düşünün.bu hayvan evdeki küçük çocuğa nasıl bir hayvan sevgisi aşılar.çok sevesim gelince evdeki eldiveni elime geçirir ciyaklamaları eşliğinde kafesten çıkarır elimden yem yedirmeye çalışır arada kuyruğuna falan dokunurdum.yani düşün onun kuyruğuna kanadına dokunayım diye etrafı pisletmesine yemleri odanın dört bir tarafına atmasına bile ses çıkarmıyordum.tek istediğim ufacık bir sevgiydi...inanın bana hiç yüz vermedi,oysa bilemezdi ki son saatlerinde yanında bulunacak kişi bendim. işte bir gün mavişi kaşınmak için delirmiş gibi tellere sürtünürken gördüm.hemen annemi çağırdım.oda tüy dökme mevsimi olduğunu ve kuşun spreyini getirmemi söyledi şimdi bile o sarı şişeyi hatırlıyorum.neyse annemde eline eldiveni giyip kuşu aldı ve ilacı bodozlama sıktı.sonra geri bıraktık hayvanı.akşam mavişi kafesin dibindeki gazetede yatarken gördüm.hemen tüm aile bireylerini çağırdım tabi.bu sefer kimse eldiven takmadı ve mavişi kafesten çıkardık.hayvancağız hala nefes alıyordu.ne yazık ki kuşu annemin zehirlediği gerçeği ile yüz yüze kalmıştık.şimdi işin en komik tarafına geldik ki hala anlam veremiyorum annem kuşa sarımsaklı yoğurt yaptı sevgili dostlar.zehrini alır diye.elimde çay kaşığıyla mavişin sarı gagasına sarımsaklı yoğurdu sokarken hala hissettiklerim kalbimde.küçük dili o yoğurdu yiyince neler hisseetti,bu eve geldiğim güne lanet olsun mu dedi,bi konuşmadık diye yaptığınıza bak mı dedi artık bilmiyorum.yedirmeye uğraştım ısınsın diye kalorifere koymaya çalıştım.çalışırken geçmişin verdiği korkuyla elimden düşürdüm.babam hemen koydu tabi ısındı yavrucak.fakat her şeye rağmen değerli dostlar mavişi hayata döndüremedik.sabaha doğru öldü.böyle olmasını istemezdim maviş,sarımsaklı yoğurt benim fikrim değildi,eğer beni duyuyorsan....
bu blogta içimizi daraltan saçma sapan bir şeyler olmasın istiyorum.çünkü benim blog mazim çok önceye dayanıyor ve kafamdan ne geçiyorsa yazdığım çok yazıyı sildim.
neyse anlatıyorum.bir çocukluk anısı ile başlıyorum efendim.bu arada o kadar az çocukluk anımı hatırlıyorum ki.5 i geçmez belki.bi gün oturup saymayı düşünüyorum çünkü yarısını annem anlattı ve anı gibi oluştu kafamda oysa hatırlamıyordum bile.şimdi burdan evlatlık olduğumdan şüpheleniyorum gibi gerzekce bir şeyin sinyallerini vermiyorum sevgili okur lütfen saçmalama!
küçükken her apartman sakini gibi elde edebildiğimiz tek evcil hayvan boklu civcivim Tarzan dışında,muhabbet kuşumuz mavişti.size bir ara Tarzanı ve aramızdaki dostluğuda anlatmak isterim.her muhabbet kuşu gibi mavi olması sebebiyle orjinal bir isim olan maviş adını almıştı.maviş bizim eve nasıl geldi hiç hatırlamıyorum.günlerce konuşması için didindim fakat konuşmadı.cik bile demedi.bende bıraktım tabi peşini.o kafesin içinde haftalarca durdu.adeta bir süs eşyası gibiydi maviş.dışarıdaki kuşlarla bile muhatap olmayan bir hayvan düşünün.bu hayvan evdeki küçük çocuğa nasıl bir hayvan sevgisi aşılar.çok sevesim gelince evdeki eldiveni elime geçirir ciyaklamaları eşliğinde kafesten çıkarır elimden yem yedirmeye çalışır arada kuyruğuna falan dokunurdum.yani düşün onun kuyruğuna kanadına dokunayım diye etrafı pisletmesine yemleri odanın dört bir tarafına atmasına bile ses çıkarmıyordum.tek istediğim ufacık bir sevgiydi...inanın bana hiç yüz vermedi,oysa bilemezdi ki son saatlerinde yanında bulunacak kişi bendim. işte bir gün mavişi kaşınmak için delirmiş gibi tellere sürtünürken gördüm.hemen annemi çağırdım.oda tüy dökme mevsimi olduğunu ve kuşun spreyini getirmemi söyledi şimdi bile o sarı şişeyi hatırlıyorum.neyse annemde eline eldiveni giyip kuşu aldı ve ilacı bodozlama sıktı.sonra geri bıraktık hayvanı.akşam mavişi kafesin dibindeki gazetede yatarken gördüm.hemen tüm aile bireylerini çağırdım tabi.bu sefer kimse eldiven takmadı ve mavişi kafesten çıkardık.hayvancağız hala nefes alıyordu.ne yazık ki kuşu annemin zehirlediği gerçeği ile yüz yüze kalmıştık.şimdi işin en komik tarafına geldik ki hala anlam veremiyorum annem kuşa sarımsaklı yoğurt yaptı sevgili dostlar.zehrini alır diye.elimde çay kaşığıyla mavişin sarı gagasına sarımsaklı yoğurdu sokarken hala hissettiklerim kalbimde.küçük dili o yoğurdu yiyince neler hisseetti,bu eve geldiğim güne lanet olsun mu dedi,bi konuşmadık diye yaptığınıza bak mı dedi artık bilmiyorum.yedirmeye uğraştım ısınsın diye kalorifere koymaya çalıştım.çalışırken geçmişin verdiği korkuyla elimden düşürdüm.babam hemen koydu tabi ısındı yavrucak.fakat her şeye rağmen değerli dostlar mavişi hayata döndüremedik.sabaha doğru öldü.böyle olmasını istemezdim maviş,sarımsaklı yoğurt benim fikrim değildi,eğer beni duyuyorsan....
18 Haziran 2012 Pazartesi
bir yazı adıyorum eskisehire
........
varya buraya tamamen içimdekileri yazdığım bir zaman gelmeyecek biliyor musun,galiba böyle olacak.yani tam ne düşündüğümü yazmamış olacağım.yazmayı bırak konuşmayacağım bile sadece ben bileceğim aslında,düşününce ne iğrenç demi? düşündüklerimin yüzde yetmişini çok güvendiklerime anlatsamda hissettiklerimin geri kalanı benimle birlikte yokolup gidecek.bunu başaran birileri vardır ama.mutlaka yapan vardır.o insanların bağıda hiç kopmaz gibi.zaten biri o duvarı kırdıysa yani hiç bir kelimesine dahi dokunmadan beynindekileri aktarıyorsa o insanlar çok mutlu olmuş olurlar mıdır?yoksa daha da boktan mı olmuştur.yani tamamen nasıl göründüğünden vazgeçme durumu.bir olay hakkında hissetiklerini aklından geçen tüm kötülükleri,tüm zaaflarını,zayıflıklarını süzgeçten gerçirmeden aktarmak mümkün mü? sen buna ego de ördüğün duvar de ismine istediğini koy ama eğer benim söylediğim gibi bir şey olsaydı yani tüm bu kalkanlardan uzak bir şey olsaydı ismi olurdu bunun değil mi? yani bu sadece dürüstlük denilen olgu değil.anladınız ne demek istediğimi.gerçekten böyle bir şey olsaydı bunu anlatmak için bir kelime olurdu.yalınlama olurdu mesela.saydamcılık olurdu.benimkiler baya kötüydü ama dilbilimciler böyle bi ilişki çeşidi olsaydı mutlaka uğraşıp güzel bir şeyler bulurlardı.yani ben olsam bu konu için çok çabalardım ki namım yürüsün.olsaydı bilirdik ve çabalardık belki.şu ana kadar iki insanın yapamadığı bir şey olarak gelmiş demek ki.ama siz yinede isim öneriniz varsa buyrun...bu kelimeleride dil bilimciler mi buluyo üretiyo bilmiyorumda mühim olan konunun anlaşılması sevgili çocuklar.öptüm yanaklarınızdan.
""""""""""""""""""""""""""""
15 Haziran 2012 Cuma
ne samimiyet mi????
evet sevgili cağnım bilok.yüzüncü silip yeniden yazmalardan sonra galiba bu sefere bu yazdığımı kaydederim.geçen gün kardeşimle oturduk onun arkadasının ona yazdığı eski mektupları okuyorduk.zaten bunu herkeste yapmıştır.bendede var.uzun yıllardır çok sevdiğim bir insanın mektupları.neyse işte okuduk sonra kardeşim dedi ki ne kadar saçma ya of atacağım falan filan.oysa ben o yazıları okyunca saçmada bulsam bir şey için seviniyorum ki bendekiler atamayacağım kadar değerli.değerli bi anın kanıtları.bir insana değer verip vermediğini anlamanın en iyi yolu bu değil belki ama birinin size değer verdiğini hissetmenin kanıtı olabilir bu saklama durumu.başka zamanlarda karşılaştığın sözcükler ,okuduğun şeyler değersiz gelir,yalan gelir,asıl saçma olan bunlar dersin.aslında bizim o küçükken yazdığımız kağıt parçaları saçma falan değil ki.saflıkla yazdığımız eski biz.en ufak bir samimiyetsizlik bile yok eminim.bu yüzden saklıyorum galiba zaten.gerçeklik var.kızdığımız sevdiğimiz insanlar var.anlattıklarımız var.ve hepsi bir kere yazılıp düşünülmeden verilmiş şeyler.benim ne dediğimi düşünmediğim onun ne dediğini düşünmediği şeyler eminim.çünkü biliyordum ki galiba ben orda en absürd şeyi bile anlatıyor olsam yıllar sonra okunduğunda bile gülünecek ve hala konuşacak bir şeylerimiz olduğunu görmüş olacağım.hatta işte bu sene onun olduğu şehiri kazandım üniversite için.ki bu çok konuşulan bir hayaldi ama neyse işte şartlar.izmirde çok güzel bir mekan var asansör diye oraya akşam yemeğine gittik,güzel de giyindik.yanında benim yazdıklarımı getirmiş okuduk güldük eğlendik.Ben emindim mesela onun o yazıları sakladığından oda benden emindir mutlaka.Ve ben ona aylarca görüşmememizin ardından ve artık yakın arkadasım olmamasına rağmen her şeyi bir çırpıda anlattım.dostluğumuz bitti ama ben bana verdiği değeri hep bildim.bu değer zaten hep yetiyo yani bir şeyler bitse bile,eskisi gibi olmasan bile senin içini rahatlatıyo.mutsuz olduğunda hala arayabileceğini biliyorsun mesela.kurduğun bağ sağlamsada hiçbir mesefa hiçbir kırgınlıkta onu koparamıyo.üniversite herkesi bir şekilde değiştiriyor.şehirler farklı,mesefeler çok,ortamlar,konuşmamız bile farklı artık ama çok iyi bildiğimiz insanların içindeki o şeyin hala durduğunu gözlerinden anlıyoruz.ve kimin o sevdiğimiz şeyinin yerinde kocaman bir boşluk olduğunuda görüyoruz.değer veriyorsak eğer bu süre ağrılı oluyor tabi,anlam veremiyoruz.her şey artık samimiyetimizi ve güvenimizi kaybettiğimizde başlıyor işte.zamanımıza yanıyoruz.neyse belki o boşluğu başka insanlarda artık daha kolay görüyor oluruz bilmiyorum.suçu ne kendime ne de başkalarına atamam.atmak da içimden gelmiyor zaten.buda böyle bi anım olsun bilok.bu arada izmiri özlediğimi farkettim ve çok samimiyiiiiiiiimmmmmmmmmm!11
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)