kafamda iki şey var şu an,duygusallı bi yazı mı yazsam diyorum yoksa aklımdaki o komik anıyı mı anlatsam.aslında başlarken beni üzen bir şeyi yazacaktım,şimdi yazarkende yazmak istemiyorum gibi.
bu blogta içimizi daraltan saçma sapan bir şeyler olmasın istiyorum.çünkü benim blog mazim çok önceye dayanıyor ve kafamdan ne geçiyorsa yazdığım çok yazıyı sildim.
neyse anlatıyorum.bir çocukluk anısı ile başlıyorum efendim.bu arada o kadar az çocukluk anımı hatırlıyorum ki.5 i geçmez belki.bi gün oturup saymayı düşünüyorum çünkü yarısını annem anlattı ve anı gibi oluştu kafamda oysa hatırlamıyordum bile.şimdi burdan evlatlık olduğumdan şüpheleniyorum gibi gerzekce bir şeyin sinyallerini vermiyorum sevgili okur lütfen saçmalama!
küçükken her apartman sakini gibi elde edebildiğimiz tek evcil hayvan boklu civcivim Tarzan dışında,muhabbet kuşumuz mavişti.size bir ara Tarzanı ve aramızdaki dostluğuda anlatmak isterim.her muhabbet kuşu gibi mavi olması sebebiyle orjinal bir isim olan maviş adını almıştı.maviş bizim eve nasıl geldi hiç hatırlamıyorum.günlerce konuşması için didindim fakat konuşmadı.cik bile demedi.bende bıraktım tabi peşini.o kafesin içinde haftalarca durdu.adeta bir süs eşyası gibiydi maviş.dışarıdaki kuşlarla bile muhatap olmayan bir hayvan düşünün.bu hayvan evdeki küçük çocuğa nasıl bir hayvan sevgisi aşılar.çok sevesim gelince evdeki eldiveni elime geçirir ciyaklamaları eşliğinde kafesten çıkarır elimden yem yedirmeye çalışır arada kuyruğuna falan dokunurdum.yani düşün onun kuyruğuna kanadına dokunayım diye etrafı pisletmesine yemleri odanın dört bir tarafına atmasına bile ses çıkarmıyordum.tek istediğim ufacık bir sevgiydi...inanın bana hiç yüz vermedi,oysa bilemezdi ki son saatlerinde yanında bulunacak kişi bendim. işte bir gün mavişi kaşınmak için delirmiş gibi tellere sürtünürken gördüm.hemen annemi çağırdım.oda tüy dökme mevsimi olduğunu ve kuşun spreyini getirmemi söyledi şimdi bile o sarı şişeyi hatırlıyorum.neyse annemde eline eldiveni giyip kuşu aldı ve ilacı bodozlama sıktı.sonra geri bıraktık hayvanı.akşam mavişi kafesin dibindeki gazetede yatarken gördüm.hemen tüm aile bireylerini çağırdım tabi.bu sefer kimse eldiven takmadı ve mavişi kafesten çıkardık.hayvancağız hala nefes alıyordu.ne yazık ki kuşu annemin zehirlediği gerçeği ile yüz yüze kalmıştık.şimdi işin en komik tarafına geldik ki hala anlam veremiyorum annem kuşa sarımsaklı yoğurt yaptı sevgili dostlar.zehrini alır diye.elimde çay kaşığıyla mavişin sarı gagasına sarımsaklı yoğurdu sokarken hala hissettiklerim kalbimde.küçük dili o yoğurdu yiyince neler hisseetti,bu eve geldiğim güne lanet olsun mu dedi,bi konuşmadık diye yaptığınıza bak mı dedi artık bilmiyorum.yedirmeye uğraştım ısınsın diye kalorifere koymaya çalıştım.çalışırken geçmişin verdiği korkuyla elimden düşürdüm.babam hemen koydu tabi ısındı yavrucak.fakat her şeye rağmen değerli dostlar mavişi hayata döndüremedik.sabaha doğru öldü.böyle olmasını istemezdim maviş,sarımsaklı yoğurt benim fikrim değildi,eğer beni duyuyorsan....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder