kafamda iki şey var şu an,duygusallı bi yazı mı yazsam diyorum yoksa aklımdaki o komik anıyı mı anlatsam.aslında başlarken beni üzen bir şeyi yazacaktım,şimdi yazarkende yazmak istemiyorum gibi.
bu blogta içimizi daraltan saçma sapan bir şeyler olmasın istiyorum.çünkü benim blog mazim çok önceye dayanıyor ve kafamdan ne geçiyorsa yazdığım çok yazıyı sildim.
neyse anlatıyorum.bir çocukluk anısı ile başlıyorum efendim.bu arada o kadar az çocukluk anımı hatırlıyorum ki.5 i geçmez belki.bi gün oturup saymayı düşünüyorum çünkü yarısını annem anlattı ve anı gibi oluştu kafamda oysa hatırlamıyordum bile.şimdi burdan evlatlık olduğumdan şüpheleniyorum gibi gerzekce bir şeyin sinyallerini vermiyorum sevgili okur lütfen saçmalama!
küçükken her apartman sakini gibi elde edebildiğimiz tek evcil hayvan boklu civcivim Tarzan dışında,muhabbet kuşumuz mavişti.size bir ara Tarzanı ve aramızdaki dostluğuda anlatmak isterim.her muhabbet kuşu gibi mavi olması sebebiyle orjinal bir isim olan maviş adını almıştı.maviş bizim eve nasıl geldi hiç hatırlamıyorum.günlerce konuşması için didindim fakat konuşmadı.cik bile demedi.bende bıraktım tabi peşini.o kafesin içinde haftalarca durdu.adeta bir süs eşyası gibiydi maviş.dışarıdaki kuşlarla bile muhatap olmayan bir hayvan düşünün.bu hayvan evdeki küçük çocuğa nasıl bir hayvan sevgisi aşılar.çok sevesim gelince evdeki eldiveni elime geçirir ciyaklamaları eşliğinde kafesten çıkarır elimden yem yedirmeye çalışır arada kuyruğuna falan dokunurdum.yani düşün onun kuyruğuna kanadına dokunayım diye etrafı pisletmesine yemleri odanın dört bir tarafına atmasına bile ses çıkarmıyordum.tek istediğim ufacık bir sevgiydi...inanın bana hiç yüz vermedi,oysa bilemezdi ki son saatlerinde yanında bulunacak kişi bendim. işte bir gün mavişi kaşınmak için delirmiş gibi tellere sürtünürken gördüm.hemen annemi çağırdım.oda tüy dökme mevsimi olduğunu ve kuşun spreyini getirmemi söyledi şimdi bile o sarı şişeyi hatırlıyorum.neyse annemde eline eldiveni giyip kuşu aldı ve ilacı bodozlama sıktı.sonra geri bıraktık hayvanı.akşam mavişi kafesin dibindeki gazetede yatarken gördüm.hemen tüm aile bireylerini çağırdım tabi.bu sefer kimse eldiven takmadı ve mavişi kafesten çıkardık.hayvancağız hala nefes alıyordu.ne yazık ki kuşu annemin zehirlediği gerçeği ile yüz yüze kalmıştık.şimdi işin en komik tarafına geldik ki hala anlam veremiyorum annem kuşa sarımsaklı yoğurt yaptı sevgili dostlar.zehrini alır diye.elimde çay kaşığıyla mavişin sarı gagasına sarımsaklı yoğurdu sokarken hala hissettiklerim kalbimde.küçük dili o yoğurdu yiyince neler hisseetti,bu eve geldiğim güne lanet olsun mu dedi,bi konuşmadık diye yaptığınıza bak mı dedi artık bilmiyorum.yedirmeye uğraştım ısınsın diye kalorifere koymaya çalıştım.çalışırken geçmişin verdiği korkuyla elimden düşürdüm.babam hemen koydu tabi ısındı yavrucak.fakat her şeye rağmen değerli dostlar mavişi hayata döndüremedik.sabaha doğru öldü.böyle olmasını istemezdim maviş,sarımsaklı yoğurt benim fikrim değildi,eğer beni duyuyorsan....
28 Haziran 2012 Perşembe
18 Haziran 2012 Pazartesi
bir yazı adıyorum eskisehire
........
varya buraya tamamen içimdekileri yazdığım bir zaman gelmeyecek biliyor musun,galiba böyle olacak.yani tam ne düşündüğümü yazmamış olacağım.yazmayı bırak konuşmayacağım bile sadece ben bileceğim aslında,düşününce ne iğrenç demi? düşündüklerimin yüzde yetmişini çok güvendiklerime anlatsamda hissettiklerimin geri kalanı benimle birlikte yokolup gidecek.bunu başaran birileri vardır ama.mutlaka yapan vardır.o insanların bağıda hiç kopmaz gibi.zaten biri o duvarı kırdıysa yani hiç bir kelimesine dahi dokunmadan beynindekileri aktarıyorsa o insanlar çok mutlu olmuş olurlar mıdır?yoksa daha da boktan mı olmuştur.yani tamamen nasıl göründüğünden vazgeçme durumu.bir olay hakkında hissetiklerini aklından geçen tüm kötülükleri,tüm zaaflarını,zayıflıklarını süzgeçten gerçirmeden aktarmak mümkün mü? sen buna ego de ördüğün duvar de ismine istediğini koy ama eğer benim söylediğim gibi bir şey olsaydı yani tüm bu kalkanlardan uzak bir şey olsaydı ismi olurdu bunun değil mi? yani bu sadece dürüstlük denilen olgu değil.anladınız ne demek istediğimi.gerçekten böyle bir şey olsaydı bunu anlatmak için bir kelime olurdu.yalınlama olurdu mesela.saydamcılık olurdu.benimkiler baya kötüydü ama dilbilimciler böyle bi ilişki çeşidi olsaydı mutlaka uğraşıp güzel bir şeyler bulurlardı.yani ben olsam bu konu için çok çabalardım ki namım yürüsün.olsaydı bilirdik ve çabalardık belki.şu ana kadar iki insanın yapamadığı bir şey olarak gelmiş demek ki.ama siz yinede isim öneriniz varsa buyrun...bu kelimeleride dil bilimciler mi buluyo üretiyo bilmiyorumda mühim olan konunun anlaşılması sevgili çocuklar.öptüm yanaklarınızdan.
""""""""""""""""""""""""""""
15 Haziran 2012 Cuma
ne samimiyet mi????
evet sevgili cağnım bilok.yüzüncü silip yeniden yazmalardan sonra galiba bu sefere bu yazdığımı kaydederim.geçen gün kardeşimle oturduk onun arkadasının ona yazdığı eski mektupları okuyorduk.zaten bunu herkeste yapmıştır.bendede var.uzun yıllardır çok sevdiğim bir insanın mektupları.neyse işte okuduk sonra kardeşim dedi ki ne kadar saçma ya of atacağım falan filan.oysa ben o yazıları okyunca saçmada bulsam bir şey için seviniyorum ki bendekiler atamayacağım kadar değerli.değerli bi anın kanıtları.bir insana değer verip vermediğini anlamanın en iyi yolu bu değil belki ama birinin size değer verdiğini hissetmenin kanıtı olabilir bu saklama durumu.başka zamanlarda karşılaştığın sözcükler ,okuduğun şeyler değersiz gelir,yalan gelir,asıl saçma olan bunlar dersin.aslında bizim o küçükken yazdığımız kağıt parçaları saçma falan değil ki.saflıkla yazdığımız eski biz.en ufak bir samimiyetsizlik bile yok eminim.bu yüzden saklıyorum galiba zaten.gerçeklik var.kızdığımız sevdiğimiz insanlar var.anlattıklarımız var.ve hepsi bir kere yazılıp düşünülmeden verilmiş şeyler.benim ne dediğimi düşünmediğim onun ne dediğini düşünmediği şeyler eminim.çünkü biliyordum ki galiba ben orda en absürd şeyi bile anlatıyor olsam yıllar sonra okunduğunda bile gülünecek ve hala konuşacak bir şeylerimiz olduğunu görmüş olacağım.hatta işte bu sene onun olduğu şehiri kazandım üniversite için.ki bu çok konuşulan bir hayaldi ama neyse işte şartlar.izmirde çok güzel bir mekan var asansör diye oraya akşam yemeğine gittik,güzel de giyindik.yanında benim yazdıklarımı getirmiş okuduk güldük eğlendik.Ben emindim mesela onun o yazıları sakladığından oda benden emindir mutlaka.Ve ben ona aylarca görüşmememizin ardından ve artık yakın arkadasım olmamasına rağmen her şeyi bir çırpıda anlattım.dostluğumuz bitti ama ben bana verdiği değeri hep bildim.bu değer zaten hep yetiyo yani bir şeyler bitse bile,eskisi gibi olmasan bile senin içini rahatlatıyo.mutsuz olduğunda hala arayabileceğini biliyorsun mesela.kurduğun bağ sağlamsada hiçbir mesefa hiçbir kırgınlıkta onu koparamıyo.üniversite herkesi bir şekilde değiştiriyor.şehirler farklı,mesefeler çok,ortamlar,konuşmamız bile farklı artık ama çok iyi bildiğimiz insanların içindeki o şeyin hala durduğunu gözlerinden anlıyoruz.ve kimin o sevdiğimiz şeyinin yerinde kocaman bir boşluk olduğunuda görüyoruz.değer veriyorsak eğer bu süre ağrılı oluyor tabi,anlam veremiyoruz.her şey artık samimiyetimizi ve güvenimizi kaybettiğimizde başlıyor işte.zamanımıza yanıyoruz.neyse belki o boşluğu başka insanlarda artık daha kolay görüyor oluruz bilmiyorum.suçu ne kendime ne de başkalarına atamam.atmak da içimden gelmiyor zaten.buda böyle bi anım olsun bilok.bu arada izmiri özlediğimi farkettim ve çok samimiyiiiiiiiimmmmmmmmmm!11
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)