28 Mayıs 2013 Salı

soğuk

Hepimizin içinde sadece zamanı gelince ortaya çıkan soğuk bir taraf var.Kabul etmeyen,beklemeyen,bir anda çekip gitmeye hevesli o taraf.Kısa bir süre önceki halim şu üsttekilere emin olun sinir olurdu.Sevdiği birinden aniden soğumanın saçma ve yanlış olduğunu söylerdi size.Onarılabilir kal bence bekle konuş falan diye zırvalardı.O halim size,alışkanlıkları terk etmenin zor olduğundan bahsederdi.Yıllar aslında önemli bak diye zırvalardı.Daha güçlü şeyler de var falan derdi.Dudağınızın kenarındaki o alaycı ifadeyi silin devam edelim.Bende oluştu çünkü..


Hayatta en nefret ettiğim şey şu diye belirtememiş olduğumdan,belki hiç deneyimlememiş olduğumdan,geri dönüşlere inanmışımdır belki,sanırsam,galiba.

Melankolik bir yazı değil bu,hatta melankolik olması gereken fakat içinde bir neşe barındıran bir durum.Buraya yazarken yediğim içtiğim şeyleri görseniz,dünyanın en neşeli meyveleri sebzeleri.İnsan erik yerken hüzünlü bir şey yazamaz,lütfen delirmeyin.Elime kahveyi alıp uzaklara dalıp gitmeli pozlar verseydim belki.


neyse aslında o tarafımı gördüğüme mutluyum demek istedim.bu kadar cümle bunun için kuruldu
İçimdeki soğuk taraf hangi ara büyüdü,ne zaman bu kadar kararlı oldu,ne zaman iyi olan şeyleri de silmeye heveslendi hiç bilmiyorum.Ve neden en ufak mutsuzluk bile vermeden daha güçlü hissettirmeye neden olduğunuda.Belki çelişkilerden beslenmiştir,belki de yalanlardan.Ben sadece bu kadar soğuk olmasıyla gurur duyan taraf olabilirim.Üzülmemi engelleyip,yersiz bir mutluluk verdiği için sevebilirim onu.Olması gerektiğini bildiğim için ve tam zamanında geldiği için onu alnından öperim belki.Hep böyle hızır gibi yetiş bak der koluna girerim.

İnsanlığını kaybetmiş kısım olarak görmem onu,hala aynı kalmam için oluştuğunu anlar ve susarım.


Daha fazla soğuk taraf kişileştirmesi yapmadan yazıyı bitiriyorum.kendinize dikkat edin.


4 Mayıs 2013 Cumartesi

04.04.13

Şuraya yüz tane şey yazdım.Sinirlendikçe yazdım.Saçma sapan her şeye sinirlendim.Üzülmüyo gibi görünmeye bile çalışmadım.Şunu yaptı bunu yaptı,ona bunu yaptım  dedim.Saydım döktüm.
Şu an tüm bu hissettiklerimle alay etmekten öteye geçemiyorum.Geçmeyen tek acı birinin hayata gözlerini kapatması çünkü.Kendi dandik sorunlarımı çok önemseyip düşündüm.Olsun ya diyemedim.Kendimi önemseyip üzülürken,yine kendimi önemseyip bırak diyemedim işte.
Beni gerçekten seven insanlara göstermediğim bu özeni,saçma durumlara gösterdim.
Birinin,sevdiğim birinin,boşluğunu daha önce görmemiştim çünkü ben.Boşver diyemeyeceğim durumlar bu kadar yakınımda değildi.Ailemden birini,ailemden saydığım birinin bıraktığı boşlukla nasıl başa çıkarım düşünmedim hiç.Göçüp giderse,ertelediklerim yara açar mı demedim.Desem de sözde kaldı hep.Kafamı oyalayacak,yetiştirdiğim güzel problemlerim vardı çünkü.İyi insanlar için oturup şükrettiğimi hatırlamıyorum bile.Oturup bunun  için hiç düşünmedim.Bunun için bir yazı yazmadım kendime.Büyüttüğüm,sıkıldığım tüm kötü durumların içine düştüğümde bir an durup  aslında ben iyiyim ya,şanslıyım diyemedim.Her şeyim var,ailem var,sevdiğim insanlar var demedim.Oturup kendimi üzmeyi tercih ettim.Düşünüyorum şimdi, gerçekten üzülmedim hiç ben.Şimdi ne yaparım dediğim bir durum olmadı.Çaresizlik ne görmemiştim hiç.Birinin gözlerinde sesinde çaresizliği bu denli hissetmemiştim.Elimin kolumun bağlı olmasını bırak,elimin kolumun kalkmadığı bir üzüntü yaşamadım ki.Bir saat içinde birinin hayatı nasıl başına yıkılır gördüm mü? Telefonun ucunda iyi mi? diye ağlayan ben oldum mu hiç.
Nerdeydim ben? Kendimi rahatlatamayacağım bir durumun içinde, kilometrelerin geçmesini bekledim mi?
Son bir kez görememenin acısını yaşadım mı da,utanmadan üzülüyorum dedim.
Üzüntünün dibi nerdeydi?
sorguladım mı hiç?
Gerçekten üzülmem gerekenler nelerdi hiç bildim mi?Yanımda olması gereken,hep gördüğüm bildiğim beni koruyan insanı kaybettim mi?Her saat başı başka bir şehirden telefonlar açtım mı?Yalan olduğunu bile bile rahatlamaya çalıştım mı ben? Aklımda aynı soruyla saatlerin geçmesini,varmayı bekledim mi? Korku neymiş gördüm mü ki?

O elinizdeki saçma ruh hallerini ciddiye aldığınızı kendimden iyi biliyorum.Bu yazıyı yazmış olmakda hiçbir şeyi değiştirmiyo.Aynı insan olmaya devam ediyoruz.

sadece uzaktaysanız arayın,yanınızdaysa da sarılın.Başka haber yok

11 Mart 2013 Pazartesi

gel biz yolculukları sevmeyelim

aniden gelen bir telefonla,yola çıkmaya hazırlanıyorsun.vaad edilen güzel bir yer yok.sadece kafa dinleyip kitap okuyacaksın belki o kadar.aradığın zaten fazlası değil.ve fazlası olmamalı.beklenti sadece mutsuzluğu artırır.
ben sana eline kitabını al çık derim,ama dinlemezsin işte.valiz hazırlamaya çalışırsın.yağmura karşı şemsiye güneşe karşı gözlük.oysa beklemesen hiçbir şey,çıkmaya çalışırken kapıyı bulamadığında sızlanmazsın.ki gidilmeyen bir yerin valizini boşaltmayı kimse sevmez.gitmeyi sevmesen yanında kalırım, çok kötü resimler yaparsın,yetenek yok işte der susarız.kimseye bir yararı olmayan şeylerde düşünürüz eğer istersen.
ortaklıklar,farklılıklar,tamamlananlar ve tamamlanacaklar umrunda olmaz.valizi parçalar,giysileri yırtar ve ucuz sözcükleri unuturuz.tek başına kalırsın.tek başına kalman için uğraşırım.ben sadece seni düşünürüm.sen bensin bende senim.yolculuk yazılarının arkasına saklanmana izin vermem.duvarlara yazdırırım boşa çıkardığın tüm insanları.rahatlarsın belki o zaman.anlaşılmamak için zorlamazsın.tüller çekmezsin araya.
her odaya bir kapı yaparız.kendin çıkmazsın.her şeyi büyük bir tablodan gördüğünde,belirsizlikte kaybolur.yolculukları sevmeyelim,yalan olur.