25 Aralık 2013 Çarşamba

yılbaşı dileği olmadan blog olur mu ?

Iyi geceler
Size telefonumdan sesleniyorum.bilgisayarimi açmaya üşendim.uzun zamandır da yazmamışım.

Çoğu zaman ailemde uzakta okuduğuma seviniyorum.Aslinda üzülüyorum.Denizliye gidince gelmek istemiyorum hiç fakat sadece kisiligimdeki değişim için seviniyorum.
Bekle biraz anlatacağım.
Önceden sıkıntılı bir insandim sanırım. Gerçekten.Denizliden ,evden ,televizyondan, turuncu koltugumuzdan, bilgisayardan,masadan, misafirlerden zevk alamadan yaşamıştim bir sure.Ben gizli depresyonda miydim? Mutsuz muydum ? Hayir. Tabi ki mutluydum ama farkinda değildim.Annemin kuruttugu biber dolması, babamin yemekte yaptığı şakalar falan günlük hayat içinde benim sınavlarımin yoğunluğunda akıp gitti.Babam ve annem arasindaki benzetme farki içinde üzgünüm ama karnim aç, az idare edin.simdi durup durup bazi şeylere vicdan yapıyorum. Annemin alip alip durduğu mobilya dergilerine beraber az baktik gibi, , rumisle sanki daha az film izlemiş babamla sanki daha az konusmusuz gibi.. gibi gibiler uzaktayken çok çoğalıyor gençler. Bunlara huzunlensemde, ki eğer sizde böyle hissediyorsaniz bazen ,bunlar iyi seyler.
Iki günlük tatilde ne kadar vakit geçirsek o kadar iyi gözüyle evde kalmak ona göre dinlemek ona göre konuşmak ona göre davranmak lazım.

Yılbaşı partileri danslar müzikler falan  güzel,evet ama ben şimdiden evdeki yılbaşı için mutlu oluyorum
burda.Neler yapsak falan diye düşünüyorum. Kestane pisiririz, mısır patlatiriz,portakallar mandalinalar...anam babam kardeşim eşim dostum yoldasim derken huzurla dolariz.Ya ben su an fazla mi mutluyum bilmiyorum da rutin şeyler fena halde güzel değil mi ?

Hepinize simdiden iyi bir yıl olsun sevgili okurlar.

5 Kasım 2013 Salı

yeterrrrrrrr!!!!

Yazıya başlayamadım.başlayamadığımdan,bundan bahsederek başlıyorum ki giriş yapabiliyorum.Uyanık değilim okur,sen beni bilirsin.
Bazen içinde bulunduğum her neyse,baskı oluşturduğundan,çıkıp gitmek istiyorum onun içinden.Ortada kalsın,bende yeni bir şey bulayım istiyorum.Yeter be yeter diye bağıra bağıra devam da ediyorum aynı zamanda.

Çok bunaldığımda yapacağım şeyi hala bulamadım.Şu an düşündüm sanırım yazı yazıyorum.

Baskı kadar bana eziyet olan şeyi zor bulurum sanırım.
Üstümdeki beni izleyen o her neyse çekip gitsin , bana hiç bulaşmasın diyorum.(Ben hiç baskı yapmıyor muyum okurum?bilmiyorum belki.)
Hareketlerinin ve hislerinin yönetildiğini düşünmek,hissetmediğin şeyleri yapmaya başlamanın sonucu sanırım ; kendimle kalamıyorum.

Ruhum iki katmanmış arasına başkası girmiş gibi.İtmek istiyorum onu.İstediğimi yaparım demek istiyorum,istiyorum ve susuyorum.Baskı ve isteklerim arasındaki ben'i çekip almak istiyorum.Tam o anda
ellerimi bacaklarımı açıp iki yana, esniyorum.Yeni bir yer oluşturuyorum kendime.Yayılıyorum,yuvarlanıyorum.İstediğim ne varsa düşündüğüm ne varsa alıp yazıyorum her şeyi tam buraya.
Düşünmüyorum sen ne anlarsın ben sana ne anlatırım.Sen ne hissedersin ben bilmiyorum.Kendime - seven,sevilen öğrenci abla çocuk kadın demeden düşünmeden,misyon yüklemeden hiç,dinleyen var mı umursamadan ,kıracak mıyım diye düşünmeden,kırılır mıyım diye kendimden sakınmadan- her şeyi anlatıyorum.

Etrafımda dolanan beni engelleyen şeffaf gücü burda yıkıp atıyorum.Her yıktığım şeyde,kurtulduğum her sorunda,kurtulamadığım,düşündüğüm tüm o şeylerden sonra burdayım.

Laflar ,sözler, yasaklar,yargılamalar olmadan ne düşündü diye gözüne bakmadan birine bir şey anlatıyorum.

Bu yüzden çokca rahat baskısız alanı olmalı insanın.Herkesin seni rahat bıraktığı  ve seninle konuşmadığı bir alanın olmalı.
Belki birileri bundan dolayı; müzik yapıyordur,resim çiziyordur,bol bol yazıyordur kim bilir?
iyi geceler.tatlı rüyalar



19 Eylül 2013 Perşembe

çok mu yalnızsın? bize ne?

yazmadıkça yazamıyorsun bilokcum.umarım bu sefer silmem de devamı gelir.seninle konuşmayı özlemişim iki gözüm.
etrafta yalnızlığı öven neden bu kadar çok insan var? yalnızlığın onların en yakın arkadaşı olduğunu dinleyip duruyorum şarkılardan.yalnızlık kişileştirmesinden de çok sıkıldım önce, onu da şuracığa sıkıştırayım.
'Haklı bir yalnızlık benimki' lafının o üstten bakışlı ifadesine çok hayran olmamak lazım.İnsan kendine kolay geleni savunmamalı sanki.Diğer türlüsü zor geldiğinden mutlu olmadığımız ruh haline bürünmek ne kadar mantıklı bilmiyorum.Kısa süreli kaçışlar neyse de bunu hayatımızın bir gerçeği haline getirmek mantıklı değil sayın okur.Gerçekten yalnız kalman için herkesin gitmiş olması lazım.Ucundan kıyısından iyi insanlara rastlamışsındır elbet ne bu ıssız haller?yakıştı mı ? yakışmıyor.kardeşin var,eşin var,dostun var,git konuş derdini anlat.gerçek bir derdin olsa keşke ama işte, ah bu asil yalnızlık bırakmıyor peşimizi.Bazen tüm bunların ilgi çekmek olduğunu da düşünüyorum ama belki değildir,bilemem.Gerçi sen yapmazsın sana demedim,üstüne alınma,yapan vardır.
Neyse hadi bu son ikazımdır.yalnızlık seven olma,öptüm yanaklarından. Al seversin;  http://www.youtube.com/watch?v=9Pes54J8PVw