Bazen içinde bulunduğum her neyse,baskı oluşturduğundan,çıkıp gitmek istiyorum onun içinden.Ortada kalsın,bende yeni bir şey bulayım istiyorum.Yeter be yeter diye bağıra bağıra devam da ediyorum aynı zamanda.
Çok bunaldığımda yapacağım şeyi hala bulamadım.Şu an düşündüm sanırım yazı yazıyorum.
Baskı kadar bana eziyet olan şeyi zor bulurum sanırım.
Üstümdeki beni izleyen o her neyse çekip gitsin , bana hiç bulaşmasın diyorum.(Ben hiç baskı yapmıyor muyum okurum?bilmiyorum belki.)
Hareketlerinin ve hislerinin yönetildiğini düşünmek,hissetmediğin şeyleri yapmaya başlamanın sonucu sanırım ; kendimle kalamıyorum.
Ruhum iki katmanmış arasına başkası girmiş gibi.İtmek istiyorum onu.İstediğimi yaparım demek istiyorum,istiyorum ve susuyorum.Baskı ve isteklerim arasındaki ben'i çekip almak istiyorum.Tam o anda
ellerimi bacaklarımı açıp iki yana, esniyorum.Yeni bir yer oluşturuyorum kendime.Yayılıyorum,yuvarlanıyorum.İstediğim ne varsa düşündüğüm ne varsa alıp yazıyorum her şeyi tam buraya.
Düşünmüyorum sen ne anlarsın ben sana ne anlatırım.Sen ne hissedersin ben bilmiyorum.Kendime - seven,sevilen öğrenci abla çocuk kadın demeden düşünmeden,misyon yüklemeden hiç,dinleyen var mı umursamadan ,kıracak mıyım diye düşünmeden,kırılır mıyım diye kendimden sakınmadan- her şeyi anlatıyorum.
Etrafımda dolanan beni engelleyen şeffaf gücü burda yıkıp atıyorum.Her yıktığım şeyde,kurtulduğum her sorunda,kurtulamadığım,düşündüğüm tüm o şeylerden sonra burdayım.
Laflar ,sözler, yasaklar,yargılamalar olmadan ne düşündü diye gözüne bakmadan birine bir şey anlatıyorum.
Bu yüzden çokca rahat baskısız alanı olmalı insanın.Herkesin seni rahat bıraktığı ve seninle konuşmadığı bir alanın olmalı.
Belki birileri bundan dolayı; müzik yapıyordur,resim çiziyordur,bol bol yazıyordur kim bilir?
iyi geceler.tatlı rüyalar